Dziergawszy

Nie-optymistycznie, nie-pesymistycznie. Realistycznie?

2011-11-17T23:45:00.001+01:00

Dzieje się u nas oj dzieje, niestety dzieje się ostatnio nie za dobrze... Nie wprowadzając zbytnio w szczegóły i zawiłości tematu - Szop jest chory. Nie jest to niestety katar, przeziębienie czy chociażby ból brzucha. Dopadła nas sprawa silnie poważniejsza. Sprawa taka, która będzie już z nami do końca życia. I tylko i wyłącznie fartem udało się nam z Panią Doktor wpaść na to, że Szopikowi może coś być.

U Szopa została zdiagnozowana przewlekła niewydolność nerek na tle kłębuszkowego zapalenia nerek. Choroba wstrętna i podstępna, póki co staramy się ją oswoić jak tylko się da. Szopencja czuje się dobrze. Biega, skacze, gania za piłką (!). Ale strachu było. Jest dużo. Będzie już zawsze.

By napisać o samej chorobie, na czym ona polega i jak działa, zbieram się od dłuższego czasu. Ale zawzięłam się i tekst powstanie. Mam też wszystko od notowane, od czego się zaczęło i całą nasza historię choroby. Kto wie, może i ona zawita na bloga, w celach ostrzegawczych.

Ostatnio też bardziej zaognia mi się niechęć... Niestety niechęć do rzeczy, które są moją pasją, pozwalają mi zapomnieć o wszystkich problemach, odciąć się od świata, miło spędzić czas. Nigdy wcześniej bym nie podejrzewała, że Coś co jest dla mnie niesamowicie ważne i sprawia mi równie niesamowitą radość, ktoś będzie potrafił mi obrzydzić. Ktosiów jest kilku i bardzo się starają. Chcący czy nie-chcący, staram się nie wnikać. I walczę. Walczę o tę pasję, z całych sił bronię przed tym zniechęceniem. Nie pozwolę by mi zbrzydła! Parę bliskich memu sercu istotek pomaga mi z całych sił, niestety parę z nich dotknęło to samo. Razem raźniej, obyśmy wytrwali.

Są też plany. Wiele planów. Blisko- i dalekosiężnych. Poważnych i bardzo poważnych. Onieśmielających, ale jednocześnie dających poczuć siłę i moc! Dreszcze potrafią przechodzić na samą myśl o nich. Takie dreszcze, trochę ze strachu a trochę z podniecenia. Plany przesycone emocjami. Być może dlatego, że w planach jest realizacja dwóch z większych moich marzeń. Chyba właśnie nadszedł ich czas.

Przez ostatni czas Szop miała okazję pozwiedzać najbliższą okolicę. Wraz z Zuzą i Vegą oraz Medzią i Frytką rozkochałyśmy się w poznawaniu miejsc najbliższych. Miejsc, które po krótkim poznaniu okazywały się mieć niesamowite historie.

Na próby radzenia sobie z nieprzychylną ostatnio (w każdej kwestii i każdej dziedzinie niestety) rzeczywistością, zakupiona została włóczka. Jeśli nie mogę uciekać się do zajęć, ponieważ zostały one oblężone przez niechęć, uciekam do drugiej pasji. Tak. Robię na drutach jak oszalała. Porzucam niedokończone, odstawiam na przerwę sprawiające trudność, zaczynam nowe. Jedną robótkę prułam trzy razy, bo zawsze coś nie pasowało. Zostawiłam. Muszę do niej dojrzeć i odpocząć również trochę. Dżersej wbrew pozorom potrafi być niezwykle męczący. Aktualnie nacieszam swoje ręce najprostszą z form. Szalikiem. Na zamówienie. Dziergam sobie wesoło oglądając House'a, Grey's Anatomy, CSI Miami. Napawam się tego rodzaju relaksem.

Przez wszystko co się ostatnio dzieje, dobre i mniej dobre, częściej się zastanawiam, rozważam, rozmyślam, snuję, planuję, szacuję jak moje decyzje wpłyną na innych... Mimochodem jednak, zawsze dochodzę do jednego wniosku. Obojętnie od jakiego tematu rozpoczęłabym rozważania, konkluzja jest jedna. A raczej pytanie retoryczne zamykające moje rozważania. Dlaczego będąc dzieckiem, tak szybko chciałam dorosnąć?! Póki co, nie jest fajnie...

Może jednak teraz nie jest fajnie, by później, na zasadzie kontrastu, zobaczyć jak jest wspaniale?

Dziś skończyłam kolejny rok życia.

Jutro jedziemy nad morze!

WPKiW raz jeszcze oraz wyprawa na zachód

2011-09-01T01:16:00.000+02:00

Kontynuujemy wakacyjną Szopową podróż.

Po spotkaniu szkoleniowym z Agnieszką Kierzenkowską nie usiedziałyśmy spokojnie w domu. Ponownie umówiłyśmy się na trening obedience z dziewczynami.

Była Patrycja z Zoe

Była Natalia i Jimmy

Towarzyszyła nam również Ala i Agnieszka.

No i oczywiście byłyśmy ja z Szopem i Zuza z Vegsonem

Powiem jedno. Nie wiem czym było to spowodowane, ale był to mój i Szopa najbardziej nieogarnięty trening EVER! Jakiś taki na dziko, bez rozmysłu. Szopencja się wyratowała, ale była to praca bez power'u, bez tej iskry, którą tak sobie cenię w pracy z psem. Jedyne co zrobiłam z rozmysłem, to przerwałam sobie to 'radosne' trenowanie, zrobiłyśmy coś łatwego, by zakończyć wszystko sukcesem i odsunęłyśmy się w cień. Szopencja by odpocząć, a ja by się porządnie zrugać za totalny brak działającego mózgu.

Pochodziłyśmy chwilkę przy nodze, ale to zdecydowanie nie było to :( .

I poćwiczyłyśmy wbieganie do kwadratu. Kwadrat chciałam zrobić z jednego prostego powodu: Patka przyniosła taśmę. A kwadrat oprócz zaznaczonych wierzchołków pachołkami, ma oznaczone boki taśmą. Był to pierwszy kwadrat z taśmą w życiu Szopa (wstyd przyznać, ale z czystego okropnego lenistwa nie ćwiczyłyśmy wcześniej z taśmą - wstyd, wstyd, WSTYD!). Na Szopie taśma nie zrobiła żadnego wrażenia, nie wiem czy ją nawet zauważyła, a nawet jeśli, to miała ją głęboko w nosie. Nie mniej obiecuję sobie, że teraz kwadrat już tylko z taśmą. I to nie cały czas z tą samą, o nie! Trzeba przećwiczyć różne taśmy i różne pachołki (o pachołkach będzie inną razą ;-) ).

Żeby zobrazować o czym ja tutaj w ogólę piszę - Vegsonik w kwadracie:

Pachołki są cztery (dwa w kadrze), boczki są z taśmy. Taka konstrukcja, o!

Pogadałyśmy, poplotkowałyśmy i dziewczyny wyjęły frisbee. Szop z frisbee ma specyficzną relację. Gonię, gonię, szybko gonię, początkowo złapię, ale potem tylko gonię, bo gonienie jest fajne, a łapanie już zbędne. Nie mniej od czasu do czasu lubimy sobie połapać, pogonić i poprzeciagać się fajnym deklem.

I teraz uwaga, uwaga. Szop zrobiła swojego pierwszego w życiu całkowicie frisbowego chest voulta! Tak! Szopencja wcześniej pięknie odbijała mi się od klatki piersiowej, jednak nie łapała przy tym frisbee. Nawet to frisbee czy każda inna rzecz wyrzucona przy tej sztuczce przeszkadzała jej. A wtedy pięknie się odbiła, pięknie złapała i podała mi dekiel do przeciagania się. Ha! jestem dumna z tego mojego niełupowego psa jak diabli! A co!

Słów kilka dla tych, co powyższego akapitu nie rozumieją ni w ząb. W dogfrisbee, w konkurencji freestyle, wymagane sa pewne figury. Między innymi przeskoki nad częściami ciała, czyli overy, mamy wtedy takie kombinacje jak przeskok nad nogą, przeskok nad plecami, przeskok przez ręce, no różne cuda. Oprócz przeskoków są też odbicia, czyli właśnie voulty, i tutaj powstają takie cuda jak leg voulty (odbicie od nogi), back voulty (odbicie od pleców), chest voulty (odbicie od klatki piersiowej) i wiele innych. To w takim mocnym skrócie ;-) .

Zdjęć tego cudu nie mam, ale dla lekkiego zobrazowania po raz kolejny o co kaman, Szopik z frisbee z (uwaga!) 2009 roku :D

Tutaj przymiarka do chest voulta właśnie, ale wyszedł nam biodro voult

I ulubiony wtedy trick Szopa - back voult (teraz woli zdecydowanie odbijać się, często bez większego powodu, od mojej klaty... - może to i lepiej, przynajmniej widać teoretycznie nadchodzące zagrożenie).

Dla zainteresowanych - Szop w czasie wykonywania powyższych zdjęć ważyła ok. 25 kg. Teraz waży więcej i dalej sobie tak radośnie kicamy (choć mam nadzieję, że niedługo wróci do swojej starej, dobrej wagi, bynajmniej nie z powodu moich pleców i klatki piersiowej).

Wracając do roku bieżącego...

Następnego dnia po spotkaniu z obediencowymi dziewczynami, pojechałyśmy po raz kolejny w to samo miejsce, tym razem w roli przeszkadzaczy/pomagaczy/niań. Przeszkadzałyśmy/pomagałyśmy w szkoleniu psów, by tworzyć najelpszy tłum w mieście. Nasze działania dopadły między innymu Agatę z Nex, które ogromnie miło było mi poznać w końcu poza światem internetowym ;-)! A niańczyłyśmy...

To Cudne Stworzenie!

Sunia rasy owczarek belgijski malinois (yeah!) towarzyszyła nam pół dnia (a może to my jej towarzyszyłyśmy?). Była bowiem w trasie z hodowli do domu docelowego, a nam udało się ją złapać w czasie 'przerwy w podróżowaniu'. Suczka była kapitalna. Tak w skrócie można o niej powiedzieć. Potrzebowała paru sekund, by uznać, że coś co było dziwne/duże/straszne/dziwne/dziwne/szopowate/dziwne za całkowicie normalne i mieć to w swoim maliniakowym nosie. Szop oczywiście uznała, że to ONA musi się nią opiekować, to na NIEJ spoczywa obowiązek troszczenia się nad maluchem, TYLKO ONA potrafi się nią zajęć i nikt jak ONA nie wyliże jej brzuszka/uszek/oczek, a MUSI to zrobić i już... Musiałam bronić szczeniaka przed nagłym napływem matczynej miłości Szopencji ;-) .

Po paru dniach, a dokładnie 31. lipca wsiadłyśmy w czwórkę (ja, Szop, Zuza i Vega) w pociąg i ruszyłyśmy na zachód, w strony, w jakie nigdy wcześniej się z Szopem nie zapuszczałam. Dotarłyśmy do Leszna, skąd odebrała nas Kasia z Bertą (owczarek kataloński) i zawiozła do miejsca docelowego. Do Jeziorek. O tym jakie cudowne to miejsce napiszę następnym razem, następnym razem też napiszę po co właściwie tam jechałyśmy, bo że powód psi był, to chyba nie muszę tłumaczyć. Dokładniej powód był agilitowy. Ale szczegóły wkrótce. Teraz tylko Wam zdradzę, że w Jeziorkach właśnie pierwszy raz w życiu biegałam z psem po torze w okolicach godziny 22. w całkowitych prawie ciemnościach. Nie wiem czy jeden reflektor można uznać za pełne oświetlenie ;-) .

Poniżej zdjęcia autorstwa Katki Szmorąg (animalmedia.pl) przedstawiające migawki z tego historycznego treningu.

Szopowe terytorium

2011-08-29T01:28:00.001+02:00

Wróciłyśmy. Wprawdzie do Olsztyna powróciłyśmy już jakiś czas temu, ale nie było chwili by faktycznie wrócić. Nie wiem czy czas jest już teraz, ale skorzystałam z chwili. Wróciłyśmy z Szopem z wojaży i mamy Wam znowu tyyyyleeee do powiedzenia, że nie wiem, kiedy to nadrobimy. Mało tego, planów również mamy duuużo ;-) .

Zacznę trochę na opak (standardowo już chyba). Zacznę od wprowadzenia Drogich Czytaczy ;-) w świat Szopa. Otóż Szop jest przemiłą i uroczą suczką.

Jednak jednym z wielu celów jakie sobie obrała, jest... Zdobycie ogromnego terytorium. Tak. Ta suczka znaczy teren! I, zostawiając skromność gdzieś w szafie, ma to swoje terytorium dość znaczne ;-)

Wspólnie więc postanowiłyśmy przedstawić Szanownym Czytaczom Teren Panny Szopencji. Z każdym wypadem w jakiś zakątek kraju związana jest jakaś historia. A że wszystkie te historie miałyśmy Wam przedstawić, to przy okazji uporządkujemy Królestwo Szopa ;-) . A muszą wiedzieć Mili Państwo, że Królestwo Szopa sięga od morza aż po góry! Na zachód i wschód jeszcze się nie zapuszczałyśmy jakoś znacznie, ale poza granice kraju a i owszem. I zdajemy sobie sprawę, że wśród nas zapewne są więksi podróżnicy, ale... Szop jest tylko jedna, a ja dzięki niej również byłam to tu, to tam. Bo muszą Państwo wiedzieć jeszcze jedno. Gdyby nie to czarno-białe stworzenie, to ja bym sobie spokojnie siedziała na miejscu i za daleko się nie wypuszczała. Wszystkie te nasze wypady są dyktowane przez Pannę Szop właśnie!

Poniższa mapa będzie się zapełniać znacznikami i, jeśli tylko będę mogła sobie przypomnieć, datami.

I może na dobry początek pokontynuuję Śląską historię ;-) .

Po pobycie w górach, wróciłyśmy i poodpoczywałyśmy trochę. Nie za dużo, nie za mało. 23. lipca jednak szykowało się spotkanie szkoleniowe z naszym senseJem - Agnieszką Kierzenkowską. Z samego rana pojawiłyśmy się w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie (lub w Katowicach, jak kto woli). Spotkanie szkoleniowe dotyczyło szeroko pojętego posłuszeństwa. Przyjechały psy ze swoimi właścicielami, by poćwiczyć posłuszeństwo cywilne, czyli takie codzienne, jak również sportowe (np. my, ale my to tak poza konkurencją, ponieważ normalnie ćwiczymy z Agą, a to była miła okazja treningu na wakacjach).

Na spotkaniu ów pojawiły się psy różnej maści. Był cane corso i młoda suczka owczarka belgijskiego malinois, był bokserek z odzysku i malutka boksereczka (Honorata), były również trzy bordery. Trzy i każdy inny. Oczywiście przy okazji spotkania szkoleniowego odbyło się spotkanie poznawcze i towarzyskie, ponieważ już od dawna miałyśmy się spotkać z paroma osobami ze Śląska z psami i w końcu się udało!

O samym spotkaniu pisać nie będę, bo było fajnie i o! Ja o naszym treningu bym chciała troszkę.

Korzystając z możliwości przećwiczenia ćwiczenia nr 1 w obedience, czyli socjalizacji (meldunek u sędziego, powitanie, sędzia obchodzi i głaszcze psa, a pies ma spokojnie to wytrzymać), a wiedzieć trzeba, że Szop uwielbia wszystkich facetów i najchętniej od razu by każdego w zasięgu swym wycałowała i wyprzytulała, poprosiłam Roberta by nam zapozorował sędziego. Szopencja bardzo dobrze się spisała - siedziała grzecznie przy nodze i patrzyła mi w oczy. Trochę zazezowała na Roberta, ale wytrzymała dzielnie!

Kolejnym ćwiczeniem jest chodzenie przy nodze. Dzięki uprzejmości Patrycji od Zoe rozstawiłyśmy pachołki (nasze pachołki zostały w Olsztynie) i poszłyśmy z Szopem pochodzić po zetce. Do Szopowego chodzenia przy nodze nie mam większych zastrzeżeń. Nie napiera, nie wyprzedza, idzie ładnie skupiona na kontakcie. Muszę jednak pamiętać, by od czasu do czasu przećwiczyć z nią 'pierwszy krok', ponieważ w swoje gorsze dni traci kontakt przy ruszaniu i po 2-3 krokach dopiero go łapie na nowo.

Następnie przyszedł czas na przywołanie, które w zaistniałych warunkach pogodowych nie należało do najszybszych. No i nie ma się co oszukiwać - Szop nie jest w najlepszej swej kondycji fizycznej. Mało tego, zaryzykuję śmiało stwierdzenie, że jest w najgorszej. Nie do końca wiem, czym to jest spowodowane, ponieważ ruchu miała więcej, żarcia mniej, jednak mimo wszystko waga poszła w górę. Czyżby miesiąc wakacji u rodziców miał takie właściwości? Faktem jest, że Szop się umięśniła, ale niemożliwością dla mnie jest, że nie straciła przy tym ani grama tłuszczu... Mam już na szczęście plan działania, nie mniej uwierzcie mi na słowo, że nieporównywalnie trudniej jest odchudzić psa pracującego na jedzenie od tego pracującego na zabawkę, amen.

A wracając do przywołania - przyspieszyć należy zdecydowanie.

Po przywołaniu przyszedł czas na kwadrat. Jest to jedno z tych ćwiczeń, które obie lubimy. Dla osób nie siedzących w temacie - pies z pozycji zasadniczej (siad przy nodze) ma wbiec do kwadraty o bokach 3m x 3m, zatrzymać się mniej więcej na środku i na komendę się w niej położyć. Następnie przewodnik podchodzi do kwadratu, zmienia kierunek marszu i w odpowiednim miejscu w czasie marszu woła psa, który to ma dobiec jak najszybciej do nogi i kontynuować wspólny marsz. W zależności od klasy zaawansowania mamy do czynienia z różnymi wariacjami (mniejszy i większy kwadrat, wysłanie najpierw do pachołka potem do kwadratu itd.). I o ile z wbieganiem do kwadratu na tę chwilę nie mamy większych problemów...

... o tyle z tym dobieganiem w marszu już nie jest tak kolorowo. Szop myśli w sposób nieskomplikowany - po co mam szybko biec, skoro sobie dotruchtam na spokojnie i dostanę swoje... Rozpoczęłyśmy zatem pilnie prace naprawcze-przyspieszające Szanowną Szopencję i widać już efekty (dokładniej było widać na treningu 21.09.).

Po zabawach kwadratowych pobawiłyśmy się aportem. Jedno jest pewne, muszę pomalować boczki naszego czerwonego aporciku na biało. Tak, psy mają problem z odróżnieniem intensywnej czerwieni od intensywnej zieleni, stąd problem z odnalezieniem czerwonego aportu w wyższej zielonej trawie (nie wysokiej, tylko takiej nie przystrzyżonej idealnie na równiutko). Nie mam zdjęć z aportowania Szopa z tego spotkania, mam natomiast zdjęcia z marca, gdy Szop była jeszcze kudłata a aporcik był nowością.

Po aporcie zaś przyszedł czas na aport węchowy, czyli wyszukiwanie własnego patyczka spośród tak samo wyglądających innych patyczków. Zadanie dla psa pozornie proste, ma ułożone w rządku lub okręgu patyczki, a tylko jeden pachnie przewodnikiem. Ma wybrać ten odpowiedni i zaaportować, przy okazji nie dotykając pozostałych. O ile pierwsza nasza próba wyszła idealnie pomyślnie, o tyle w czasie tego treningu Szop się zafiksował, ja się spóźniłam z reakcją i ta dam. otrzymaliśmy Szopa targetującego patyczek tylnymi łapkami... Nie muszę chyba wspominać, że uwielbia targetować wszystko tylnymi łapami? I kiedy tylko nie rozumie, czego od niej chcę, bo się zakręcimy, to od razu zaczyna targetować... Nasze ćwiczenie patyczków skończyło się na ćwiczeniu spokojnego trzymania patyczka i podnoszenia go z ziemi (bez obecności innych patyczków) w celu przypomnienia, co oznacza komenda 'fetch'. Jednocześnie otrzymałyśmy instrukcje do ćwiczenia szukania patyczków spod liści, by w psie umocnić skojarzenie komenda = szukaj patyczka.

Po patyczkach były zmiany pozycji. I Szop wykonuje to wszystko poprawnie, ale nie tak ładnie jak bym chciała i nie na 100% jej możliwości. Oprócz szlifowania ładnego siadania ze stania, ładnego warowania z siedzenia, ładnego wstawania z warowania, ładnego warowania z stania i ładnego siadania z warowania, pozostała jeszcze jedna kwestia. Przy niesprzyjającej nam kolejności zmiany pozycji Szop się przesuwa. I to jak na moje dość znacznie...

Tak więc decydując się na trenowanie obedience, zdecydowałyśmy się na dłubanie w szczególikach już do końca życia ;-) Już zawsze gdzieś będzie za szybko, za wolno, niedostatecznie prosto itd.

Wszystkich zainteresowanych kto tam jeszcze ćwiczył tego dnia zapraszam do obejrzenia albumu ze zdjęciami autorstwa Zuzanny Bzdręgi, gdzie można zobaczyć między innymi taką przesłodką Vercię,

... ponieważ naturalnie po treningu zostałyśmy chwilę na pogaduchy i sesję bąbelkową (niestety Panna Szopencja się nie załapała).

A w następnym odcinku Szopa podróżnika jeszcze jedno spotkanie treningowe na Śląsku i wyjazd na zachód ;-) .

Szop turysta

2011-07-20T22:37:00.000+02:00

17. lipca, spakowaliśmy do plecaczka bidon z psim izotonikiem, szeleczki, linkę z amortyzatorem i kanapeczki, załadowaliśmy się do samochodu i w 4 osoby i 3 psy (Szop, Vega i Zorański) obraliśmy kierunek południe. Nie daleko, ale od razu inaczej. Wylądowaliśmy w Brennej.

Brennę to ja znam od dziecka. Od kiedy skończyłam ok. 5 lat, to co roku spędzałam tam wakacje. Ostatnio jakoś tak zrobiło mi się parę lat przerwy. Może przez zmianę klimatu na bardziej warmiński (tyle, że tam to nie na wakacje, a na stałe ;-) ).

O mieście pisać nie będę. Trochę się pozmieniało (rozrosło, wiadomo), turystyka wre, starczy. Z Szopem, Zuzą i Vegsonem miałyśmy inny cel - turystykę górską. A dokładnie - zdobyć szczyt Błatni.

Błatnia to góra, na którą za małego brzdąca wchodziłam zimą, latem, wiosną, jesienią, w śniegu i deszczu oraz w upale. Nawet z kuzynami się ścigaliśmy, kto pierwszy na szczycie. Tak, były etapy, które były etapami bieganymi. I tak, pamiętałam szlak. Nie dokładnie, tyle, że było trochę kamieni i że podejście stromawe, ale... No kurczę, jak w wieku 9 lat wbiegałam na wyścigi to bez przesady :D .

O jak się myliłam...

Starość nie radość moi drodzy - taki smutny wniosek. Nie dość, że o wbieganiu na górę można było zapomnieć, to i wchodzenie nie było takie se, o łatwe. O nie. Mało tego, pamięć też już nie taka. Kamienie? A i owszem. CAŁA droga w kamieniach, tylko wąskie 'pobocze' czasem bez ;-) . Tutaj znalezione w sieci zdjęcie fragmenciku drogi z szlaku: kliku. Strome podejścia? Tak. 90% szlaku, składało się z stromego podejścia. Stromego i jeszcze bardziej stromego. To 5% to kawałek wyrównanego terenu przed schroniskiem, małe skrawki przy dwóch kapliczkach i jeden zakręt. Ale wiecie co? Jeszcze raz bym tam wlazła! :D

Jedyne co mi przeszkadzało, to te kamienie właśnie. I nie o moje piękne nogi chodzi a o łapki psie. Nie było tragedii, nie było niebezpieczeństwa, ale...

Rozpoczęłyśmy nasza wspinaczkę czarnym szlakiem. Tak na zachętę :D . Potem już zielonym. Psy w szeleczkach, ale nie tych do uciągu, linki z amortyzatorem. Szło się przyjemnie, ale męcząco. Szopowi czasem włączał się podróżnik i parł do przodu jak dziki, nie zważając na kamienie, stromiznę, nic, ot trzeba iść czem prędzej.

Jak doszłyśmy do schroniska, to miałam wrażenie, że Szop jest z siebie niezwykle zadowolona. Mordka uśmiechnięta, ciałko wytarzane w mokrej od rosy trawie. Wyglądała na bardzo z siebie zadowoloną.

A tu już Szop na szczycie, a dokładnie 917 m. n.p.m. A wiło strasznie.

Będąc szczęśliwie na szczycie i odpoczywając nie mogłyśmy sobie odmówić zajęć rozluźniających.

- Szopiku a jak wysoko jesteśmy?
- Jesteśmy o taaak wysokoooo!

A może by tak być jeszcze wyżej?

Werci aż ucho stanęło od tych wszystkich wysokości

No i nie obyło się bez piłeczkowania

Siedząc na szczycie widziałyśmy też więcej psich turystów. dwa malamuty, dwa sznaucery olbrzymy i yorka ^^ .

Po odpoczynku przyszedł czas na zejście. I gdybym miała wybrać co gorsze - wejście czy zejście, to odpowiem od razu. Zdecydowanie zejście!

Dziewczyny na szlaku

I Szopencja modelka

Gdy dotarłyśmy do centrum Brennej i zjadłyśmy porządny obiad (i obowiązkowo włoskiego loda, mmm), zatrzymałyśmy się nad rzeką. Łącząc się uprzednio z resztą wycieczki, która to, na górę się nie wspinała, tylko leniła na dole. Miejsca nad rzeką szukałyśmy baaardzo długo, ale w końcu się udało. Szop był chwilę zdziwiony fakturą dna rzeki (kamienie, kamienie, kamienie, więcej kamieni), ale po chwili śmigała. I chciała kraść Vedze piłkę...

Ale najważniejsze, że nasz Zoran pochodził sobie po wodzie. Bo chłopak mocny w gębie, a jak przyjdzie c do czego to taki niekoniecznie. Ale nie chciał wyjść na gorszego przed dziewczynami i po chwili śmigał sobie w wodzie, aż miło

Gdy wieczorem wróciliśmy do domu, to wszyscy padliśmy jak kawki. Następnego dnia wyraźnie czułam, że nogi me niosły mnie więcej i dłużej niż zawsze ^^ .

Śląsk

2011-07-13T14:41:00.001+02:00

Dziś znowu wspominamy. Jak ostatnio pisałam z Brzozia pojechałyśmy prosto na Śląsk. Na Śląsku spędziłyśmy parę dni. Po czym szybko na zawody do Złotokłosu.

Jednak za nim do Złotokłosu, to odbyłyśmy z Vegsonami spacer po trasie planowanej na rowerowanie (która to super spełnia wszelkie rowerowe warunki!).

No i tu będzie chwila mojej rozkminy nad Szopowym umysłem.

Odstawmy na chwilę niewątpliwą Szopową genialność na bok. I przesuńmy się w czasie trochę bardziej do tyłu.

Pewnego pięknego dnia, któryś raz z rzędu zabrałam z rana Szopika w Olsztynie nad Łynę. Mamy takie swoje miejsce przy mostku, blisko naszego 'gniazdka'. Dwa brzegi, które wspaniale są przystosowane do skakania i powolnego wchodzenia psa do wody. Zawsze zabierałam górkę smakołyków, pływającą piłkę i Szopa. Szop lubił aportować z wody. To dziwne, ale kiedyś nie interesowała ją piłką itp. nigdzie indziej jak w wodzie właśnie. Wszystko co wrzucone do wody należy szybko z niej wyjąć - tak wydawała się myśleć Szopencja.

Wracając do historii. Schodzimy na brzeg, Szop siada, odpinam smycz. W nagrodę (jak zawsze) rzucam psu smakołyk i... Trafia on między oczy psa mego, spada na ziemię, a pies... A pies NIC!!! Nie szuka, nie chce... Myślę sobie, że rzuciłam wyjątkowo nieudolnie i biedne stworzenie nie zauważyło (?!). Rzucam raz jeszcze i... Sprawa się powtarza. Pot wylał mi się na czoło, serce przyspieszyło - PANIKA - Szop umiera, coś się dzieje, aaaa uciekać. Sprawdzam błony śluzowe czy wszystko z nimi w porządku (babeszia, babeszia, na pewno babeszia, aaaa), ale działają one bez zarzuty. Puszczam psa wolno i obserwuję... Szop w tym czasie wstała, powąchała trawę dookoła, zaczęła rewirować (w miejscy gdzie spadły smakołyki Szop się nimi ponownie nie zainteresował). Szuka czegoś - nie wiem czego. Wlazła do wody, przepłynęła na drugi brzeg, pokręciła się z dzikością w oczach i... Załatwiła się -.- ... Wróciła w pełnym pędzie do nas, podbiega do mnie, siada na przeciwko mnie i... HAU! HAF HAF!

Nadmienić należy tutaj, że Zuza nauczyła Szopa 'sprytnej' sztuczki - jak coś chce, co masz w łapce, to szczeka. No i taką też umowę zawarłam z Szopem w kwestii rzucania piłek za smakołyki. Ja ją pytam czy coś chce, a ona na potwierdzenie szczeka. Taka nasza głupia zabawa ;-) .

Szop szczeka, ja pytam "Chcesz coś?". Szop szczeka i przebiera nogami. Rzucam smakołyk. Uwierzcie mi, przybrała minę pełną pogardy i wątpliwości w mój intelekt... Ja mądra głowa wywnioskowałam szybko, że to nie o smakołyk chodzi. Ryzykownie wyciągam piłkę i pytam bardziej pro forma, niż z przekonaniem "Chcesz piłkę?". I wtedy Szopowe ciało wyskakuje w powietrze, lata, skacze i drze japę... Ja (nadal mądra głowa) wnioskuję, że to właśnie o to wstrętne gumowe okrągłe COŚ chodzi. Niewiele myśląc wyrzucam piłkę do wody. Ku nieopisanej uciesze Szopencji. Pędzi, wskakuje (!!! - nie muszę wspominać, że Szop zwykła 'gramolić' się do wody?) do wody, płynie, łapie, zawraca, przynosi, rzuca od nogi, odsuwa się i... Gapi się wyczekująco. Ręce mi opadły...

Tak nasi Drodzy Czytelnicy. Szop zburzył moją wizję świata. Wypluł jedzenie (a Ci którzy nas nie znają, niech wiedzą, że Szop za coś do zjedzenia, lub za coś co wydaje mu się być czymś jadalnym, sprzedałby rodzinę i siebie, w kawałkach) i wybrał piłkę. Piłkę, którą to gardziła przez całe dotychczasowe życie. Którą łaskawie przyniosła, by dostać coś smacznego. Nauczyłam się pracować z takim psem. Teraz muszę nauczyć się bawić z nią tą piłką... Trochę mi ciężko :P

Szop chyba usłyszała, jak ostatnio rozmawiałam z znajomymi i padły słowa, że chciałabym, by mój następny pies był drugim Szopem, bo pasuje mi ona w każdym calu - tylko mogłaby mieć dużo większy popęd łupu, by można było ją np. piłką nagrodzić. No i się Dziecko me przejęło i postanowiło udowodnić matce.

Mam wrażenie, że daję sobie radę z nowym-Szopem. Szopem z piłką w mordzie. Nadal traktuję tę jej 'łupowość' jak zabawę li tylko, nie nagradzam niczego bardziej skomplikowanego od sporadycznego 'siad' lub 'obrocik'. Nadal nagradzam jedzeniem. Bo Szopencja jedzenie nadal wyrywa mi z ręki. Póki nie pojawimy się nad rzeką, gdzie ewidentnie panuje piłeczka ;-) .

Śląski piłeczkowy Szopik

Mój Miszcz i Chytrus przebiegły Zaskakiwacz.

Skąd u Szopa nagły popęd? Nie powiedziałabym, że nagle w nocy przyszła wróżka i Szopa różdżką w nos walnęła i o - jest. W Szopie gdzieś to tam siedziało i siedzi. Nie jest to jakiś mocny popęd łupu, o nie. Ot chwila zabawy, urozmaicenie. Taka zabawa w polowanie. Nie jest to mocne na tyle, by móc na tym opierać Szopową motywację. Bo przegrywa z 'popędem jedzenia' ów łup w przedbiegach. Jakoś tak nam z czasem wyszło, że się nauczyłyśmy obie i się udało ;-) .

P.S. W poniedziałek znowu rowerowałyśmy. Wczoraj przerwa, dziś znowu. Panie daj nam siły...

Start

2011-07-10T23:40:00.003+02:00

Wystartował. Wystartował nasz plan wakacyjny. W chwili obecnej jesteśmy już na Śląsku i mamy tutaj zarezerwowaną 'chwilkę' wakacji ;-) .

Zuza zaś uszczęśliwiła mnie i obrobiła caaaałą masę zaległych zdjęć. Korzystając z okazji będę w miarę regularnie uzupełniać zaległości. Będę starała się chronologicznie, jednak wiem, że czasem chronologię odpuszczę.

Np. dziś. Dziś nie będziemy trzymać się chronologii, ale będziemy też wspominać. Wspominać, ale nie aż tak odległe czasy, z jakimi będziemy mieli okazji się spotkać ;-) .

Jak pisałam ostatnio wybierałyśmy się na Mistrzostwa Polski IPO w Złotokłosie. Oczywiście, gdy DIMICOwcy gdzieś jadą, to nigdy nie jadą prosto do celu, tylko... Organizują wycieczki objazdowe.

I tak wyruszyliśmy w szóstkę (my 3 + 2 suki kibicujące + 1 pies zawodnik) do Brzozia. Jejku, jakie to piękne miejsce. Dla mnie to taki substytut raju. Takie piękne miejsce do odpoczynku od tego całego zgiełku. I mimo, że bywam tam dosłownie na chwilę, to... To świat się zatrzymuje. Wszystko stop. Takie zawieszenie, spowolnienie pędzącego czasu.

I mam wrażenie, że nie tylko mnie się tak to cudownie wydarza. Psom wieś służy :D . Lubię wersję wieś-Szop. Jest taka odprężająca. A ona... Ona zajmuje się swoimi psimi sprawami. Musi wszystko sprawdzić, wszystko mięć pod swoją psią kontrolą, nic nie wydarza się bez niej, wszystko eksploruje, sprawdza i mimo tego ogromu psich obowiązków jest totalnie zrelaksowana. Tylko Pańcia jej czasem przeszkadza wołając co jakiś czas do siebie ;-) .

Odprężyły się nam psy. Odprężyłam się też i ja. No sami spójrzcie, jak można się nie odprężyć, widząc takie uśmiechnięte mordy?!

Z Brzozia wyruszyłyśmy na 3 dni na Śląsk, gdzie również udało się nam włączyć tryb wieś-psów. Trudno w to uwierzyć? Aaa, może i trudno, ale są ku temu warunki tu, gdzie teraz osiadłyśmy do końca lipca ;-) .

O przed MP IPO śląskowaniu będzie kolejnym razem. Dziś chciałam odnotować rowerowanie Szopa. Drugie od wyjazdu, pierwsze trenigowe. Bo pierwsze pierwsze, były rozpoznaniowe, a te dzisiejsze już z planem ;-) . Powiem jedno - jest chyba gorzej niż podejrzewałam w kwestii kondycji. Zobaczymy jutro...

Na froncie...

2011-06-23T13:10:00.004+02:00

... cicho.

Niestety. Zastój na froncie robótkowo-włóczkowo-wełnianym.

Owcze runo jak stało tak stoi. I czeka. I nie chodzi o to, że mi się nie chce, bo na chęci nie narzekam. Chodzi o to, że doba jest za krótka. Choć jak tak myślę, to gdyby była dłuższa, t na niewiele by się to zdało, bo padałabym już po tym co robię na tę chwilę...

Na szczęście wkrótce wiele się pozmienia i prawdopodobnie będzie możliwe znalezienie siły i czasu na zajęcia z robótkowego frontu. Wyprane runo doczeka się właściwej obróbki. Niewyprane doczeka się wyprania. A czekające na mnie runo w owczarni również doczeka się mnie i wszystkiego tego, co powinnam z nim zrobić. A przynajmniej mam taką nadzieję ;-) .

Albo nauczę się wybierać (a nie chcę, kurcze jak nie chcę), albo lepiej organizować czas.

Nadchodzi upragniony lipiec. W lipcu skupiam się wyłącznie na froncie psiowym. Lipiec przyniesie też niezapowiedziane wcześniej zmiany - oby dla wszystkich pomyślne (trzymam kciuki!). Wprawdzie będziemy z Szopem pozbawione placu agility, ale to właśnie nad agility będziemy ciężko pracować. Głównie będziemy pracować kondycyjnie, będziemy udoskonalać pewne elementy, które można przeprowadzać poza torem. Pierwszy tydzień sierpnia będzie mocno agilitowy, ponieważ wybywamy na obóz (póki co ciii). Po obozie wrócimy na stare śmieci, by w weekend pojechać do Sopotu na zawody agility. W Sopocie zawsze jest fajnie ;-) .

W lipcu też będziemy sobie dłubać obi. Mamy z Szopem parę elementów do doszlifowania, a parę do nauczenia w ogóle. Jest co robić.

W sierpni zaś, zaraz po powrocie czekają mnie praktyki. Łącznie 8 tyg. Jednak nie mogę się doczekać 6 tyg. w owczarni ;> . Wtedy to planuje zając się frontem wełniano-robótkowym. A co. No i (nie)stety zootechnicznym...

Dziś (dopiero?!) przejrzałam nowości u Kim Hagreaves. Kurcze, czy teraz wszystko musi być albo kuse albo workowate? Jakoś tak nie trafia to do mnie :( Oprócz jednej rzeczy...

Sheer - nie jest to coś co powoduje u mnie dreszcze i zatrzymanie akcji serca, jednak jest... No fajne jest. Dekolt na plecach i rękawy, które kuszą mnie od dawna. Coś bym zmieniła, żeby nie był w odczuciu taki 'ciężki', ale nie wiem jeszcze co... (Zuza mówi, że wygląda jak kolczuga :D )

Jest jeszcze Tora, ale... No umrę zanim skończę :D .

A teraz? Teraz to się lenimy. Na ślunsku lenimy się znacznie. Fajnie :P . Choć z jednej strony dziwnie nic nie musieć na wczoraj...

Golas

2011-06-20T11:37:00.005+02:00

Obcięłam Szopa. A raczej przemiła Pani Groomer Szopa włosa pozbawiła :)

Wyczesałam Szopa najlepiej jak się dało na tamte zamierzchłe (na szczęście) już czasy (początek kwietnia) i potuptałyśmy dzielnie na cięcie. W salonie Szop zachowywała się tak, jak się tego spodziewałam. A nawet jeszcze lepiej. Jako że sama pomagałam swego czasu w salonie groomerskim (również zamierzchłe czasy ;-) ) Szopowi nie dziwne są odgłosy maszynki, stół trymerski (choć ten był wyczesany, bo sam się podnosił i opuszczał!), zapach kosmetyków i atmosfera takiego miejsca. Pani Groomer zgodnie z zapowiedziami okazała się przemiłą osobą. Przywitała się z Szopem, wyściskała, pogadała, zaprowadziła Szopa na stół, przypięła, sprawiła, że stół się podniósł i ... Zachwyciła się włosem szopowym, że ładny, lśniący, zdrowy i czarnoczarny. Pan Groomer, który zajmował się obok młodziutkim cocker spanielem zapłakał nad pomysłem obcięcia TAKIEGO włosa. I zaczęło się. Szop została przedstawiona maszynce, maszynka Szopowi i... Poszłooo. Szop jak na damę i pannę z dobrego domu przystało stała dzielnie, ustawiała się, dawała przestawiać łapki, podnosić łapki, wykręcać łapki bez szemrania. Mało tego, wszyscy mieliśmy wrażenie, że się jej podobało ;-) .

Przyszłam z taki potworkiem:

A wyszłam z takim:

Bez wątpienia Szopik przyprowadzana do salonu był ładniejsza niż ta, którą stamtąd wyprowadziłam. Tylko, że zabieg ten nie miał mieć (i nie miał) celu upiększającego. Z pełną premedytacją obcięłam Szopencję. Po co?

Jak większość zapewne wie, psy się nie pocą. Tzn. pocą się. Dokładnie mogą pocić się tylko między opuszkami palców, czyli powierzchnia dość licha w stosunku do całej powierzchni swojego ciała i masy. Psy inaczej niż my oddają nadmiar ciepła. Dokładnie przez ziajanie. Dlatego m.in. tak ważny jest odpowiednio dobrany kaganiec (o czym też notka się pojawi). Wracając do tematu oddawania ciepła. Oddawać ciepło skórą możemy m.in. dwoma sposobami. Kondukcją - przewodzenie zachodzące przy zetknięciu z np. zimnym legowiskiem, podłogą, w wodzie itp., oraz ewaporacją - parowanie odbywające się z powierzchni skóry i dróg oddechowych. I to w przypadku ewaporacji tak się różnimy. Psy oddają ciepło w głównej mierze ziając (ewaporacja drogami oddechowymi), a my pocąc się (ewaporacja z powierzchni skóry).

Szop jakiś mocno energiczna nie jest (był?), temperamenta również. Jak jest zmęczona, to jest zmęczona, nie da się "zajechać" aportując np. piłkę do upadłego, motywacja nie ta ;-) . Na treningach w czasie wyższych temperatur (nie w pełnym słońcu itp. nie prosimy się o udar) zagrzewała się i... Bardzo długo schładzała się. Schładzanie w rzece (kondukcja) też miało się średnio, ponieważ podszerstek zatrzymywał wodę i nie dopuszczał do skóry (wyczesywany Szopik, o jej właściwościach szybko-odrastających-włosów również napiszę ;-) ). Tak więc Szopik pracowała, zagrzewała się i długo dochodziła do siebie.

Po obcięciu sprawa trochę (!!!) się zmieniła. Szopik minimalnie, ledwo zauważalnie, wolniej się zagrzewa, za to niesamowicie szybciej się schładza. Gdy pierwszy raz po obcięciu weszła do rzeki, była dość mocno zdziwiona :D . W chwili obecnej Szopik już odrosła, nie wygląda jak szczeniak łysej wersji akity (;-) ), za to odnalazła w sobie nowe pokłady energii. Po jednym przebiegu agility nie mam psa dętki, tylko psa, który w kennelu spokojnie dochodzi do siebie i jest świeży na kolejne. Psa który po wysiłku faktycznie schładza się w wodzie. Inna sprawa, że po wyjściu z wody nie mam jednej Szopencji a minimum trzy. Biega toto, skacze jak wariat, nawet piłką się bawi jak pies a nie jak Szop (a co, o tym też będzie notka :P ). Same plusy.

Minusem może być śmieszność odrastania. Po ścięciu mamy wersje rex (podszerstek równej długości co okrywa). Fakt mile to w dotyku, ale szare i bure, bo podszerstek jaśniejszy zawsze od okrywy. W tej chwili intensywnie się z Szopem trymujemy, włosy okrywowe ładnie odrastają, podszerstek nie ma szans, bo go sumiennie niweluje ;-) . Śmieszność w wyglądzie odrastających włosów nie jest dla nas problem - Szopik będąc kundlem z wystawami nie ma nic wspólnego (chyba, że przy nich organizowane są pokazy lub zawody).

Czy obetnę ją w przyszłym sezonie? Nie wiem. Ewidentnie widać plusy. Pytanie tylko, czy ta energia i żywotność to efekty wyłącznie innej fryzury czy może zimowej opony i pływania?

I jeszcze parę golasków. Stan aktualny Szopowej fryzury mam nadzieję pokażę wkrótce.

I parę Golasów odbijających się:

Aktualniejsze zdjęcia, jak już wcześniej wspomniałam, gdzie to trawa będzie zielona, Szopik ładniejszy a ja już nie taka zakuta wkrótce. Wkrótce, bo właśnie zaczynamy wakacje. Wakacje trochę samozwańcze, bo teoretycznie i praktycznie powinnam zajmować się czymś zupełnie innym. i to bardzo. Bardzo innym i bardzo zajmować. Nie mniej właśnie szykujemy się do wyjazdu do Złotokłosu na Mistrzostwa Polski IPO, w których to udział bierze senseJ z Łysolem, a my będziemy w roli wiernych kibiców ;-) . Następnie wracamy, by po tygodniu wyjechać na wakacje. Prawdziwie pracowite wakacje ;> .

"Nie boi się pani o swojego psa?!"

2011-03-17T22:21:00.006+01:00

"Siedziałam sobie spokojnie na ławce u boku męża, nie wadząc nikomu, kiedy podszedł tamten człowiek. Spojrzałam na niego, gdy usiadł przy mnie. Troszkę zbyt blisko, jak na mnie, więc przysunęłam się nieco do mojego męża, który, zaczytany, nie zwrócił na mnie uwagi. Nadal odczuwałam pewien dyskomfort z powodu nadmiernej bliskości obcego mężczyzny więc odwróciłam od niego głowę, uprzejmie sugerując, iż nie interesuje mnie nawiązanie znajomości.
Ku mojemu przerażeniu facet pochylił się nade mną i zaczął lizać mnie po szyi, jednocześnie bezczelnie obmacując.
Kłopoty zaczęły się, gdy wrzasnęłam i go odepchnęłam. Mój mąż gniewnie rzucił mną o ziemię wykrzykując: "Dlaczego to zrobiłaś? On tylko chciał się przywitać! Jesteś przewrażliwioną suką! Już ja cię nauczę lepiej zachowywać!"
Ludzie wokół zaczęli się na nas gapić i potrząsać ze smutkiem głową. Usłyszałam mamrotane uwagi, że mój mąż powinien coś zrobić w sprawie mojego zachowania, paru widzów nawet wyraziło opinię, że nie powinien publicznie pokazywać się w centrum handlowym z taką agresywną kobietą, dopóki jej dobrze nie wychowa. A gdy mój mąż ciągnął mnie do samochodu zauważyłam, że człowiek, który mnie obmacywał poszedł sobie trochę dalej i robił dokładnie to samo z inną kobietą."

(Fragment artykułu "On chciał się tylko przywitać", całość dostępna TUTAJ)

Już od dłuższego czasu noszę się z poruszeniem tej sprawy i w końcu czas nadszedł. Dlaczego ludzie nie martwią się o swoje psy? Troszczą się o swoje psy, dbają o nie, chcą by miały jak najlepiej, jednak w obliczu zagrożenia mają oczy i uszy zaciśnięte najmocniej jak się da. O czym mowa? O podbieganiu do OBCYCH psów!

Sytuacja powtarzała się niejednokrotnie. Piesek radośnie sobie biega, widzi dużego, obcego psa i podbiega. Intencje psa są różnorakie, od zwykłej chęci obwąchania, przez zaproszenia do zabawy po nachalne obskakiwanie psa i agresję. i teraz moje pytanie: dlaczego właściciele tych beztroskich psów są jeszcze bardziej beztroscy? Tak naprawdę nie wiedzą, jakie są te psy, czy będą radośnie z ich psiakiem się bawić, czy też pogonią go a może i poturbują, gdy dopadną używając swojej siły i zębów lub też najnormalniej w świecie są na coś chore... Dlaczego nikt się o to nie martwi?

Otóż sprawa dla tych ludzi jest oczywista: jak ich psa pogoni obcy pies, to się ich pies nauczy nie podchodzić. Niestety to nie takie proste! O konsekwencjach dla psa "napadacza" pisała już wcześniej Olga. Napiszę jak to wygląda ze strony psa napadanego.

Pracuję z Szopem nad ignorowaniem psów. Chcę by mogła przechodzić obojętnie obok delikwentów nie zważając na ich zaczepki. Mój pies ma prawo do świętego spokoju, gdy idzie grzecznie blisko mnie. Nikt i nic nie ma prawa bez mojego wyraźnego pozwolenia go dotykać, głaskać, skakać po nim, zaczepiać i gryźć. Nie każdy pies ma ochotę na zabawę, dlaczego zatem MUSI się bawić z innym psem Pana Kowalskiego? A no nie musi, tylko Pan Kowalski zwykle nie wie, lub nie chce o tym wiedzieć. Gdy takowy piesek podbiega do Szopa i nachalnie go zaczepia Szop wytrzymuje chwilę po czym usiłuje odpędzić delikwenta. Niszczy to naszą długotrwałą pracę. A Pan Kowalski... Pan Kowalski gdzieś tam jest. Mało tego, potrafi podejść i dosadnie powiedzieć mi co o mnie i moim psie myśli, no przecież jego pies chciał się tylko przywitać i pobawić a mój z warkotem i zębami...

Panowie Kowalscy są różni i różne są ich reakcje. Miałyśmy "przyjemność" spotkać Państwa spacerującego z bokserem, który to radośnie w podskokach podbiegł do nas na odległość 3-4m, znieruchomieć i... Czekać. A Państwo? Państwo odwróciło głowy i udawało, że pies nie jest ich. Na moją głośną prośbę o zabranie psa wzruszyli tylko ramionami i udawali nadal, że pies nie jest ich, no pierwszy raz na oczy go widzą. Na szczęście pies po chwili sam wrócił do swoich właścicieli, którzy to nagle rozpoznali w nim swojego psa i przyjaźnie poklepali po grzbiecie...

Podczas wakacyjnej wizyty na Śląsku wraz z Zuzą i Vegą miałyśmy przyjemność "poznać" Pana z młodym Weimarczykiem. Pan beztrosko spacerował z psem, Zuza zajęła się robieniem zdjęć, ja zaś byłam miotaczem piłki dla Vegi i obsługiwaczem Szopowego szarpaczka. Zabawa była przednia dopóki Weimarczyk nie postanowił radośnie zacząć truchtać w naszą stronę. Vega grzecznie się schowała ja zaś nie przerywałam zabawy z Szopem (no przecież jest extra, bawimy się). Na widok Weimarczyka grzecznie poprosiłyśmy Pana, by zawołał psa, bo nasze psy się bawić nie będą, a Szop będzie atakować (Szop w tamtej chwili odreagowywał na gryzaczku bardzo niefajną sytuację, która spotkała nas chwilę wcześniej, notabene również z udziałem zaczepiających ją psów). Pan nie reagował. Uważał, że jego pies chce się pobawić. W nosie miał, że Szop bawić się nie chce, mało tego, że Szop go może ugryźć. Chcąc ratować sytuacją, Szopa przed złą życiową decyzją, Weimarczyka przed pogryzieniem, swój portfel przed nagłym schudnięciem (za szkody wywołane przez psa odpowiada właściciel, więc za szwy i wizytę u weterynarza zapłaciłabym ja) zablokowałam spotkanie obu psów... Nogą. Tak, nogą, nie ręką, wolę mieć ugryzioną nogę niż rękę! Nie znam psa podchodzącego do mojego, więc nie wiem jak zareaguje. I wtedy ZAWSZE zaczyna się piekło. Jak ja mogłam kopnąć psa. Na tłumaczenia, że pies nie został kopnięty a odsunięty, by ratować jego i własną skórę, bo MÓJ pies nie chce się bawić, słyszę... Wolę nie pisać, co wówczas słyszę. Tak, ludzie wolą, by ich psy zostały pogryzione, narazić je na często długotrwałe leczenie, narkozę, szycie, rekonwalescencję i urazy psychiczne różne niż na odepchnięcie.

W ostatnią niedzielę byłyśmy z Szopem na treningu obedience. Szop grzecznie przywiązany do ławeczki, Vega ćwiczy. Wtem widzimy, a zaraz później słyszymy (swoją drogą straszny charkot słyszymy, charkot psa dyszącego tak, jakby zaraz miał paść, ale co się dziwić, nosił on biedak na małych nóżkach ogromną nadwagę :( ), yorka. York biegnie. Wspomnieć należy, że wyjątkowo ładna i ciepła pogoda wtedy była jak na nasz Olsztyn, więc i ludzie powychodzili z psami na spacery dłuższe niż to zwykle i pech chciał, że skrzyżowały się nasze drogi... York najpierw zaczepił jakiegoś psa, później pobiegł w kierunku leżącej na odłożeniu Vegi. Vega spokojnie zniosła obwąchiwanie psa, w międzyczasie będąc sowicie nagradzaną za spokój i grzeczność swą, przez co stała się dla yoreczka nudna. York obrał za swój cel Szopa. Do Szopa niestety dostępu broniła Szopowa mamunia, czyli ja. Rozglądam się po obronie dziecięcia za właścicielami ów yorka i widzę, kobiety sztuk dwie w odległości spokojnie ponad 200m spokojnie kroczące w naszym kierunku... Gdy kobiety dumnie dokroczyły do wysokości ławeczki zapytałam właścicielkę czerwonej flexi: "Nie boi się pani o swojego psa?". Usłyszałam, że nie, bo skoro te psy tu są, to nie powinny nic zrobić jej (tu pada imię). Nie brała w ogóle pod uwagę faktu, że te psy mogą coś zrobić jej psu, choćby porządnie wystraszyć. Są one na smyczy, a jej pies włazi im pod nogi ryzykując zdrowie. Nie twierdzę, że na pewno stałoby się coś złego, ale właściciele ów psów o tym nie wiedzą, przecież nie znają tych psów. Żaden to argument dla miłej Pani: "Przecież nic się nie stało". Poprosiłam, by uważała na przyszłość na psa, bo teraz nie stało się nic, ale niestety może stać się tak, że spotkają na swej drodze psy, które krzywdę zrobić będą mogły, które będąc na smyczy "chapną" beztroskiego yorka podchodzącego nachalnie i zaczepnie na wyciągnięcie łapy. Że ów właściciel psa, będzie zobowiązany nie z swojej winy (pies przecież jest na smyczy i do nikogo nie podbiega, nikogo nie zaczepia, ot idzie grzecznie na spacer z swoim Pańciem/Pańcią) zapłacić odszkodowanie za szkody wyrządzone przez psa. Usłyszałam odpowiedź: "Nie zapłaci, bo mój pies jest bez smyczy, więc to moja wina". W tym momencie, przyznaję, zatkało mnie. Bez dwóch zdań kobieta miała rację. Zszokowała mnie jednak BEZTROSKA, narażenie zdrowia swojego psa...

Szop nie zrobi żadnemu psu krzywdy. Najnormalniej w świecie jej na to nie pozwolę. W zależności od nastawienia psa, Szop odpowiedziałby najchętniej zabawą na zaczepki do niej właśnie. Skupiona na mnie i nagradzana za skupienie, spokojnie wysiedzi chwil kilka. Wystarczającą długo dla jednych psów, by zdążyły się znudzić, lub dla innych by właściciel, będący odpowiednio blisko, mógł zabrać psa. Przez ten czas staram się odgonić natarczywego delikwenta - mój pies ma pełne prawo do spokoju. Jednak, gdy nachalność psia trwa zbyt długo, Szopowi i mnie kończy się niestety cierpliwość... Mnie szybciej...

Żeby nie było tylko tak niefajnie, parę fajnych ujęć z wakacyjnego Śląska. Przed i po zaczepce Weimarczyka ;-)

Owcza wełna

2011-02-06T23:25:00.002+01:00

W piątek przytachałam na plecach do domu pierwszy wór strzyży. Pierwszy, bo czekają na mnie jeszcze 3-4 wory.

W pierwszym worze trafiła mi się strzyża z następujących delikwentów: wrzosówka, polska owca górska, koza (!) angorska i... Po trudach i walce - merynos barwny. Z tego merynosa to proszę się nie śmiać, bo delikwent cwany i się ładnie kamuflował. Nie wiem czy to sprawa przechowywania czy ten tryk ma serio tak dużo testosteronu, bo karbikowanie mające wskazać cienką jednolitą wełnę z całą pewnością takiej nie wskazywało. Dedukowałam chwil kilka. W owczarni z barwnych owiec są dwie: owca Jacoba i merynos barwny. Jakubki mają wełnę mieszaną, a merynosy jednolitą cienką. Wełna z całą pewnością jednolita była, ale... Ale za nic w świecie cienką być nie chciała. Po burzy mózgów (możliwe, że całkowicie niepotrzebnej) fakt "złego" karbikowania zrzuciłam na przechowywanie i fakt, że to wełna z tryka, a tryk testosteronu ma aż nadto, a testosteron sprawia, że okrywa wełnista grubszą się staje. I chyba się nie pomyliłam, ponieważ w trakcie "obróbki" odnalazłam fragmenty pięknego merynosowego karbikowania :-) Poza tym, na czarnym te karbiki takie średnio widoczne są :P

Wczoraj do obróbki oczywiście wzięłam merynoska. Wełna w worku leżakowała dobre ponad pół roku. Zanieczyszczona niestety okrutnie. Rozłożyłam na ziemi i zaczęłam wyskubywać co większe słomki i inne brudy. Podpatrując pracę Jagienki przygotowałam miskę z ciepłą wodą, nalałam płynu do naczyń i zamoczyłam pierwszą partię. Po 20-30 minutach przekładałam do kolejnej miski z czystą wodą o zbliżonej temperaturze. Pierwsza woda jaką wylałam z miski miała kolor (nie przesadzając) mlecznej czekolady. Płukań było 6 i więcej w zależności od partii. Obecnie wełna się dosusza. Gdy wyschnie porozdzielam ją wedle kolorów i białe włókna przepiorę raz jeszcze. Nie są one w tej chwili białe, raczej ecru łamane bananem. Może w trakcie czesania się jeszcze trochę wybieli (tak, łudzę się). A jak nie to przeznaczę ją na farbowanie. Ogrom roślinnych elementów, jakie pozostały w wełnie mam nadzieję po prostu wyczesać.

I z tym czesaniem zaczyna się problem. Próbowałam gręplami, ale jakoś tak mi średnio leżały. Za długie chyba faktycznie na gręplowanie ręczne. Spodobało mi się przeczesywanie grzebieniem, ale gdzie ja teraz grzebień z takimi długimi zębami wynajdę? Zobaczymy. Pomyślimy. Pokombinujemy. :-)

Zastanawiam się tylko, co ja zrobię z wrzosówką, polską owcą górską i kozą angorską. Też uprząść? Faktem jest, że te 3 strzyże są czystsze (a powinno być inaczej, no ale ten biedny merynos ewidentnie zanieczyszczony wtórnie biedaczysko), więc jakoś tak sympatyczniej z tym etapem się zapowiadają.

A co w pozostałych workach? W pozostałych workach spodziewam się czekoladowej alpaki i białej lamy. Powinny znaleźć się też jasne owce, czyli coś spośród takich ras jak suffolk, charolaise, czarnogłówka (czyli wełny jednolite średnie) oraz liczę na merynosa polskiego (!). Co będzie się okaże w okolicach marca ;-)

A nie odbiegając od tematu - parę ujęć z owczarni, głównie przedszkolaki oczywiście.

W tle widać merynoskę barwną z młodym - to te czarne z białymi czapeczkami :-)

A to tryk owcy Jacoba, zwanej również owcą wielorożną. Co ciekawe może być bezrożna, dwurożna, czterorożna, tak jak ten na zdjęciu, ale też sześciorożna!

Szop

2011-02-03T10:56:00.004+01:00

Mam Wam tyle do opowiedzenia w Szopowym temacie! Jest tego tak wiele, że nie wiem od czego zacząć. I co gorsza nie zacznę teraz.

Szop w te wakacje znowu zwiedziła kawałek świata. I była w paru ciekawych miejscach. Na seminariach, na zawodach, na treningach wyjazdowych. Oglądała, uczyła się, startowała.

Zdjęcia pochodzą również z wyjazdu. A dokładnie z WPKiW w Chorzowie, gdzie buszowałyśmy we wrześniu razem z Pałer Rendżerami.

Wiem, że kompletnie nie pasują do pory roku itd., ale... No nie ukrywam, że tęskno mi już bardzo za ciepłymi, długimi, słonecznymi (!) dniami.

Szop niedługo do Was przemówi i ja przemówię do Was o Szopie.

Tak. Jest to post o niczym za to z ładnymi foteczkami xD

P.S. Prawdziwa owcza strzyża będzie jutro!

Umarta Chemia

2011-02-02T15:10:00.004+01:00

W między tak zwanym czasie powstało małe Coś mające na celu przynieść szczęście chemiczne. Coś na kształt talizmanu. Umarta Chemia.

Umarta Chemia ma wspomóc Zuzę w walce z egzaminem z chemii, który to jest waleczny i "nie chce się dać". Na szczęście na takie egzaminy są sposoby. A efekt wzmocni właśnie ona:

Umarta Chemia jest umarta, ponieważ symbolizuje zwycięstwo Zuzy nad nią. Umarcie sugeruje wywalony na wierzch jęzor i iksowe oczki

Proszę nie dać się zwieść zaróżowionej cerze iraz niewinnym blond warkoczom - to podstępna istotka. Na szczęście nie najpodstępniejsza, bo jak już wspomniałam - są na nią sposoby!

"Talizmanów" w planach jest więcej, ponieważ robi się je przyjemnie no i jest na nie w tej chwili zapotrzebowanie. Daaawno nie miałam w ręku szydełka w celu innym niż pomoc przy drutach, lub zszywaniu dzianiny. Miły powrót ;-) Co "gorsza" wciągnęło mi jak parę dobrych lat temu i... Namnożyło mi się znowu pomysłów w głowie. Pomysły grzecznie i skrupulatnie staram się spisywać, by nie przepadły w niepamięć i jak tylko uspokoi się sesyjnie - zabrać się do roboty. Choć przyznaję z trwogą, że okres "po sesji" zapowiada się chyba jeszcze bardziej pracowicie niż sama sesja ^^ Tylko, że to będzie już wszystko to, czego tak bardzo nie mogę się doczekać, wszystko to będzie miłą odmianą :-)

A w czwartek najprawdopodobniej przytaszczę do domu worek strzyży! Jagienko, dziękuję za pomoc i wsparcie!

Wiecznie zajęta...

2011-01-29T10:55:00.005+01:00

Wygrażam się i wygrażam, że wrócę i już pewnie nikt mi nie wierzy... Ja jednak nadal ślepo wierzę, że tu wrócę z regularnością. Zresztą mam bardzo mocne postanowienie systematyczności (proszę głośno się nie śmiać, serio :P), więc systematyczność przełoży się również na bloga.

W świecie psim cichutko. Aglity nie ma, treningi obi mi uciekają :( , ale z Szopem dzielnie ćwiczymy kwadrat i patyczki (obikowcy wiedzą o co chodzi, a ja napiszę więcej w późniejszym, a może nawet wcześniejszym, czasie o co w tym wszystkim chodzi i co to w ogóle jest).

W świecie dzierganiowym powoli się dzieje. Jeansowy elian klasik został napoczęty, ale prawie natychmiast spruty (zmiana planu, szukam wzoru na satysfakcjonujący kardigan...). Uwagę moją przykuł Ogoniasty Kath, ale chyba jednak włóczka trochę za gruba, a jak nie za gruba, to zdecydowanie 8 motków 50g to za mało. Spruty również został Violet Leaf... Głupia byłam i nie robiłam go na okrągło, zszyłam i... jakoś tak brzydko zszyłam, że mi się nie podobało. Poza tym był trochę za krótki. Sprułam i zrobię jeszcze raz, a co.

Szalik z postu poniżej skończony. Jedna rękawiczka do kompletu zrobiona, teraz czekają palce w drugiej. Tajny projekt również ukończony. Wszystko to jednak czeka na ładne zdjęcia (a na zdjęcia potrzeba czasu a jego póki co brak, o czym będzie poniżej).

Jak pewnie wszyscy (a jak nie wszyscy, to prawie wszyscy) wiedzą, czas sesji. U mnie właśnie kończy się tydzień przedsesyjny i nadchodzi sesja tzw. właściwa. Egzaminy plus jeszcze jakieś zaległościowe niedobitki. Mimo nawału pracy moje studia w końcu mi się podobają. Tak szczerze. Bo że początek był upierdliwy był i nudny, to nie ma co ukrywać - taki był. Były przemdioty i trudne ( biochemia ) i nudne (to zostawię w tajemnicy) i upierdliwe (sławne na zootechnice "młotki"). Teraz zaczęły się prawdziwe przedmioty, czyli wszelkiego rodzaju "hodowle". I mimo tego, że męczę się z bydłem, do świń trzeba się bardzo przykładać, drobiu jako zwierząt nie polubię chyba nigdy (za to w kuchni obecny będzie zawsze! - swoją drogą o kucharzeniu mi się jeszcze zachciało, ale to też później :P ), a owce i kozy (nie wiem które bardziej) zdobyły moje serce - no lubię te moje studia ;)

I o owcach będzie właśnie. Bo zajęta jestem. Już pal licho zaległości, egzaminy i inne takie. Praktyki śródsemestralne miałam. A raczej mam, bo jutro ostatni dzień. Praktyki w owczarni. I kurczę, będę tam wracać. A na pewno na strzyżę wrócę (ha!). No i jutro przytacham do domu 3-4 wory strzyży, w celu przebrania i wybrania sobie co mi tam będzie potrzebne. Zostało trochę merynosa (barwnego i polskiego), został suffolk, alpaka(!) i wiele innych. A na wiosnę znów będzie strzyża (tak, cieszę się jak... jak nie wiem co!). Wprawdzie nie byłam obecna przy żadnym wykocie (i kozy i owce to "złośliwe" bestie są i na poród wybierają okres wczesnoporanny lub późnonocny - zależy dla kogo jakim okresem są godziny w okolicach 3.00), za to miałam przyjemność zobaczyć parogodzinne bliźniaki kozy burskiej! Ale nie tylko kozy burskie. W owczarni teraz jest jedno wielkie przedszkole ^^

Ociepleniowo

2010-12-27T13:48:00.009+01:00

Nie, ocieplenie nie nadchodzi, przynajmniej ja o tym nie słyszałam. Zimą straszą mnie z każdej strony. O innym ociepleniu chciałam. Włóczkowym naturalnie.

Zakupy włóczkowe przyszły w czasie wzorcowym, wszystko takie jakim było oczekiwane. No i rozpoczęło się drutowanie!

Na pierwszy ogień poszedł "kotkowy" szalik. Zdjęcia nie są najlepszej jakości, bo moja małpka mocno zmęczona życiem, a porządny sprzęt z Panią Fotograf został w Olsztynie :( Szalikson póki co wygląda tak:

I z bliska:

Mam nadzieję, ze jest to dobrze widoczne - szalik robiony jest ściągaczem 2x2, z czego oczka prawe po jednej stronie są malutkimi warkoczykami.

Druga robótka, jest robótką tajną-nietajną. Ot, osoba właściwa nie wie, co to docelowo będzie. Prezentuje się na razie tak:

Uprzejmie proszę o wyrozumiałość, ponieważ jest to mój pierwszy w życiu wzór "żakardowy" ^^. Tzn. nie wiem, czy można nazwać to żakardem, w każdy razie robiony dwoma kolorami jednocześnie. No jak na pierwszą próbę to jestem zadowolona (oby każda kolejna była lepsza).

Obie rzeczy, a nawet więcej, jeszcze rękawiczki do kompletu z szalikiem, doczekają się (mam nadzieje ;-) ) ładnych zdjęć, gdy trafią już do nowej właścicielki.

Wesołego PoŚwiętach!

Zakupy

2010-12-02T23:08:00.002+01:00

Po dłuuuuugim czasie. Naprawdę długim. Dokonał się zakup włóczkowy. W porównaniu z niektórymi dziewiarkami to pewnie żadne tam duże zakupy, ale... No odwykłam od kupowania włóczek, więc cieszę się jak dziecko ^^

Starałam się kupować rozważnie, to co potrzebne. W końcu mam 3 kartony włóczek wszelkiej maści (problem w tym, że jakoś żadna do niczego mi nie pasuje). Inna sprawa, że część jest ze "ścisłego" zamówienia ;-)

Zatem chwalę się, bo cieszę się jak dziecko.
Elian Klasik w następujących kolorach (zdjęcia z aukcji):

na tajemniczy projekt po dwa motki

na dłuuugie swetrzysko, o którym jedyne co na razie wiem to to, że ma być długie, rozpinane i długie; 8 motków

Kotki na zamówiony zamysł szalikowo-rękawiczkowy w następujących kolorach (po 1 motku)

Już dawno nie czekałam na paczkę z taką zawartością. Mam nadzieję, ze dojdzie w przyszłym tygodniu bez problemu, bo wiadomo jak wygląda sytuacja na drogach itp.

Dużo

2010-11-26T00:31:00.005+01:00

Nie wiem, która to już próba powrotu do blogowania. Warstwa kurzu jaka tutaj osiadła jest... Zdecydowanie za duża.

Nie mogę powiedzieć, że u nas po staremu, ponieważ wiele się zmieniło. Były łzy szczęścia, łzy rozgoryczenia i łzy ogromnego smutku. Cały czas coś się dzieje, cały czas coś lub ktoś goni, popędza. Brakuje czasu, brakuje zapału, motywacji, chęci, ale zdecydowanie najczęściej jednak brakuje czasu. Bo często jest tak, że gdy już cała reszta jest to właśnie czasu brak.

Ale natchniona nie jednym blogiem ostatnio odnalezionym w sieci (choć w przeważającej mierze przerażona zawartością owych) postanawiam spróbować raz jeszcze wrócić do blogowania. Będzie o wakacyjnych zawodach Szopa, będzie o wypadach nad jeziora i do lasu, będzie o treningach, będzie o klubie (o klubie będzie bardzo dużo, już ostrzegam), będzie o myszach (i tu będą łzy), będzie o pleceniu, o polarach i innych materiałach, o włóczkach, igłach, szyciach, planowaniu, projektowaniu i o wyjazdach wszelkich też będzie. O planowaniu będzie dużo. I przemyśleń będzie dużo. Pojawią się też analizy nie tylko własnych treningów, ale treningów między innymi moich podopiecznych (Uwierzycie? Moi Podopieczni brzmi bajerancko ^^). O sukcesach własnych i sukcesach Przyjaciół. Wspomnianych spraw klubowych też będzie wiele. Bo wiele się zmieniło. Dużo tego wszystkiego będzie. Mam nadzieję, że w związku z powyższym dużo zapału jak i dużo sił też będzie.

W ogóle niech wszystkiego będzie dużo. A najwięcej dobrego, szczęśliwego, pozytywnie szalonego i spokojnego.

Córki dwie a nawet cztery

2010-10-02T14:03:00.007+02:00

Znowu powiększyło się nam stadko. Mysie stadko. Stan psów i ludziuf niezmienny ;-)

Jako że chłopaki musieli zostać rozdzieleni, ponieważ testosteron w ich dojrzewających ciałkach zaczął robić swoje, została podjęta decyzja o stworzeniu stadka myszek. A wiadomo, że samce mysie to strasznie terytorialne stworzenia i nie zawsze chcą mieszkać razem, to do domu trafiły dwie samiczki.

Za dziewczynki dziękujemy bardzo Klaudii (hodowla Mysi Zakątek. Rosną zdrowo, są śliczne, ciekawskie i kontaktowe. Bawią się swoimi zabawkami, wylegują w hamaczkach, biegają w kołowrotku. A oto i one:

Cicik (Mysi Zakątek DALIA; lhs chocolate tan)

I Cola (Mysi Zakątek COLA; shs black tan)

I razem w hamaczku

A pozostałe dwie córki, wszak w tytule córki cztery, następnym razem ;-)

Synów dwóch

2010-07-29T13:38:00.004+02:00

Rodzina się nam powiększyła. Szop zyskała dwóch braci, a ja... Dwóch synów. Jeszcze niedawno byli tacy malutcy, teraz już są podrośnięci. I dokazują. Pojawiają się młodzieńcze sprzeczki, którym towarzyszy trochę pisków, ale jakoś to się toczy :)

Przedstawiam Państwu Aureliusza i Grubsona

Urokliwy Grubson

I wiecznie pobudzony Aureli

Grubson najchętniej siedziałby w kapturze i obserwował stamtąd świat, a wariat Aureli biegał, biegał, biegał, biegał...

Łowiec

2010-03-23T15:50:00.004+01:00

Spójrzcie co znalazłam dziś przypadkiem na dysku. Łowcę zrobioną z moheru szydełkiem. Obecnie Łowca siedzi sobie w Norwegii z Owcą-Olgą :)

Ginger with Raspberry Shawl

2010-03-14T19:56:00.006+01:00

To że milczałam tak okropnie długi okres czasu, nie znaczy, że nic nie robiłam w kwestii dzierganiowych. Fakt, nie wiele tego co zrobiłam, ale złożyło się jak się złożyło. Pewnych rzeczy nie przeskoczę, pewnych rzeczy nie chce mi się przeskakiwać, a niektóre wydawały się, że nie dam rady ich przeskoczyć, a gdybym się w sobie zebrała to bym tego dokonała...

Z rzeczy robótkowych. Dziś się chwalę. Bom zadowolona z efektu końcowego. Obdarowana również, co mnie niezmiernie cieszy :-)

Ginger with Raspberry Shawl

Detale:

Włóczka: Himalaya PADISAH (70% akrylu, 30% wełny)
Druty nr 5

Jeśli chodzi o kolor włóczki - coś niesamowitego. W sieci piszą, że to melanż rudego z maliną. Moim zdaniem ta malina czasem taka fioletowata. I bardzo dobrze, bo razem wyglądają cudownie.

Oczywiście w pierwotnym zamyśle szalik miał wyglądać zdecydowanie inaczej. Bez cieniowania, jednokolorowy, energetyzujący odcień pomarańczu. Nie byłabym sobą, gdyby mi się udało trzymać kurczowo planu. Gdy zobaczyłam w pasmanterii PADISAH krzyknęłam z zachwytu. Wyszłam kurczowo ściskając trzy miękkie motki.

Szalik jest ciepły, miękki, niegryzący. Jedyny mankament to mechacenie. Włóczka delikatnie mechaciła się już w czasie robótki. Jestem ciekawa jak zachowa się przy praniu. Przy szaliku nie stanowi to jakiegoś większego problemu, takie zmechacenie doda mu moim zdaniem uroku, ale przy swetrach może to komuś przeszkadzać.

Zdjęcia na ludziu nie posiadam. Za to zdjęcia z nietypową modelką a i owszem

Na drutach aktualnie rękawiczki i mitenki do kompletu.

Z rzeczy drutowych mam jeszcze parę rzeczy do pokazania, ale... Czekają biedaczki na sesję foto. Za to nie potrafię, nie wiem dlaczego, wykończyć Violet Leaf. Zostało mi tylko pochowanie nitek i zblokowanie, ale jakoś nie mam do tego serca i sweterek czeka na zbawienie w szafie.

Tematów psiowych też się trochę nazbierało, ale o tym kiedy indziej ;-)

Under construction

2010-02-12T21:18:00.002+01:00

Blog w totalnej rozsypce. Zmieniam, kombinuję, blogger nie chce współpracować. Postanowiłam wrócić do blogowego życia, a to wymaga zmian. Mam nadzieję, że uda mi się to w miarę bezboleśnie i szybko załatwić ;)

P.S. Jeśli ktoś tęsknił, to informuję, że żyjemy ;)

Precious

2009-08-12T23:44:00.014+02:00

Wyczekiwałam, oczekiwałam, wyglądałam i przebierałam nóżkami. Doczekać się nie mogłam nowej książki Kim H. Precious. No i mam mieszane uczucia...

Przyznaję bez bicia, że minęło trochę czasu zanim przekonałam się do poprzednich modeli Kim. Ale teraz jakoś tak... Są takie, które mi się spodobały, ale są też takie, które bardzo mi się nie podobają, np. workowaty Dusty. Szału generalnie nie ma...

Uwagę przyciągnął Edie

oraz Jen

Kusi mnie trochę Kat, ale to ze względu na to, że ja mam słabość do nakryć głowy

Zawiesiłam oko na Effie, ale to nie powinno być zaskoczeniem - wersja długorękawkowa Rose

Czasu brak a ja tylko wynajduję nowe modele... Na drutach aktualnie osinkowa tunika. Fioletowe listki czekają na wykończenie dekoltu. Z wrzeciona zeszła Fiona (wełenka z owczarka belgijskieg tervueren). Przędzę Brendy (bernardyn długowłosy) :-)

Wrzeciono - pierwsze efekty

2009-07-23T14:32:00.012+02:00

A może nie tyle efekty co małe efekciki mojego kombinatorstwa ^^

Wieki temu Medzia sprezentowała mi na urodziny Dziwadełko. Były dwie próby współpracy z Dziwadełkiem, ale nieudane wybitnie. Odstawiłam je więc, by poczekać, by dojrzeć do niego, nic na siłę przecież :) Znajdując chwilkę czasu w ostatnich dniach postanowiłam spróbować raz jeszcze. I to był chyba właśnie ten czas i ta chwila. Musielim pobyć ze sobą trochę by się minimalnie zrozumieć i spróbować coś tam razem prząść ^^

Wzięłam kłaczki psiowe i odpowiednio je zaczęłam traktować.

Mając troszkę materiału podjęłam próbę. Próba jak łatwo się domyślić była śmieszna. Boki zrywałam z tych kulfonów na nitce jakie mi wychodziły xD Nie poddając się kręciłam wrzecionem uparcie do momentu, kiedy to postępów nie było, ani żadnych pomysłów na niwelowanie kulfonów... Nie tracąc humoru odłożyłam Dziwadełko i zajęłam się innymi sprawami. W między czasie po raz enty obejrzałam sobie filmik na youtube. Wprawdzie w roli głównej występują koty i kołowrotek a ja tu psy i malunie wrzeciono, ale oświeciło mnie w kwestie rozdzielania włókien podczas kręcenia ^^

Teraz pozostaje ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, z jednoczesnym szukaniem i pytaniem osób bardziej doświadczonych, prosząc o rady :)

Dziś zaś zakończyłam przygotowania reszty zaczętej już partii podszerstka. Troszkę się tego zebrało.

I kawałek nitki już po moim oświeceniu. Niestety, w niektórych momentach chyba za mocno skręcona.

Wracam do gry

2009-07-18T00:07:00.022+02:00

Jak w temacie. Wracam do drutowania. Z drutków właśnie schodzi fioletowa wersja Autumn Leaf (zostało parę rzędów jednego z rękawów, zszyć, dekolt i gotowe!). Mimo że zaczętych zostało przeze mnie kiedyś tam parę rzeczy, rozpoczęłam poszukiwania nowych pomysłów i inspiracji.

Klęska urodzaju xD I co zabawne prawie nic letniego, wbrew skwarowi za oknem moją uwagę przyciągały swetry i swetrzyska!

Od dłuższego już czasu kuszą mnie różne modele Kim H. :)

I taka oto torebka:

Dodam jeszcze, że moi kochani DIMICOwcy ofiarowali mi dużo sierści swoich psiaków, przez co zaczęłam się uczyć przetwarzać psie kłaczki w przędzę ^^

14 czerwca - World Wide Knit in Public

2009-06-11T19:57:00.001+02:00

Craftladies! Wychodzimy i kraftujemy! Na ławce w parku, w kawiarni, w pubie, w pociągu, w autobusie, w tramwaju, na tarasie, przed blokiem, WSZĘDZIE! Niech świat nas ujrzy!

Jako, że zastój sesyjny trwa, to nie mam kiedy dokończyć... Powstał już cały przód i pół tyłu. Nie mogłam odpuścić sobie tego wzoru ;-) Do Autumn Leaf kiedyś wrócę, póki co filutowe listki.

Słodkości u Oli

2009-06-05T15:56:00.002+02:00

Ola rozdaje słodkości... Nie mogłam się powstrzymać :-)

Pokaz agility i frisbee podczas KWPR w Dobrym Mieście 1.05.2009 r.

2009-05-11T11:58:00.048+02:00

DIMICO zorganizowało pokaz podczas wystawy psów rasowych. Zabawa była przednia. A że udział w takim pokazie to wspaniały trening dla psów i ich przewodników tym większa nasza radość =)

Zaczęliśmy od frisbee. Zaprezentowała się Renata z Pierrem

I Zuza z Wegą

Po frisbowaniu dziewczyn przyszedł czas na agilitowanie! Trochę nas się zebrało ^^ Przeważały psy początkujące i średnio zaawansowane. Najbardziej zaawansowani zawodnicy albo odpoczywali przed zawodami albo zostali kontuzjowani (Fiona zdrowia!).

Pierwsi skakali początkujący, czyli psiaki, które dopiero zaczęły swoją przygodę z agility

Solo

Frytka - znaleziona przez nas sunia, która została u Oli! Prawdziwy Czort ^^

Poczwarek Roki

Willy

Dostojna Bella

Później przyszedł czas na średniozaawansowanych =)

Wega ^^

Jora

Nikita

I moja osobista Szop ^^ Która była baaardzo dzielna! Dumna z niej jestem ogromnie! Mój strach przed tym, że ucieknie z placu by zrobić komuś kuku był niepotrzebny. Szop pracowała skupiona. Skupienie to ją baaardzo zmęczyło, wszak tyle ludzi do miziania stało z boku, tak kusili, ale była twarda i nie uległa pokusie ^^ Mimo tego, że biegała zdecydowanie wolniej - jestem zadowolona!

I przyszedł czas na chłopaków, którzy to następnego dnia wojowali na zawodach w Łodzi.

Pierro

Oraz Bazu vel. Rzeźnik ^^

Swym przebiegiem zaszczyciła wszystkich Sabcia ^^ Mistrz Polski 2004!

Nie zabrakło również gości! PON trenujący w Baritusie

I Paco

W międzyczasie zrobiłam Szopowi mini trening obedience, chcąc wykorzystać gwar, mnogość osób i psów w pobliżu, nowe, pachnące miejsce. Tutaj też chyba nie mam powodów do narzekań. Co ogromnie, ogromnie mnie cieszy^^

Szop przybiegała na zawołanie

I wpatrywała się w oczy

Następnie chodziłyśmy przy nodze i wałkowałyśmy zakręty

A Szop dzielnie pracowała skupiając się ze wszystkich sił by utrzymać kontakt wzrokowy ^^

Moje dzielne Dziecko!

Wszystkie zdjęcia są autorstwa Zuzy. Więcej zdjęć z pokazów można zobaczyć TUTAJ

Pokaz agility i frisbee podczas KWPR w Dobrym Mieście 1.05.2009 r.

2009-05-07T00:13:00.003+02:00

O pokazie będzie osobny post. Dziś tylko na szybko link do filmiku z Szopowych poczynań na tymże pokazie organizowanym przez DIMICO!!: FYLMYK

Trening obedience 21.04.2009r.

2009-04-28T20:30:00.005+02:00

Nie pamiętam treningu, na którym Szop tak dobrze pracował jak we wtorek w ubiegłym tygodniu. Cały świąteczny tydzień radośnie się obijałyśmy w kwestii edukacyjnej. Jedynie krótkie odcinki chodzenia przy nodze w różnych miejscach były przećwiczone. Upajałyśmy się lenistwem, nicnieróbstwem i bieganiem przy rowerze ^^ Gdy we wtorek jechałyśmy na trening, byłam przygotowana na to, co zawsze następuje po przerwie - szybkie przypomnienie wszystkiego czego się do tej pory nauczyłyśmy, wszak pamięć jest ulotna ^^

I Szop po raz kolejny mnie zaskoczyła! Żądne pracy zwierzątko dało z siebie wszystko, a nawet jeszcze więcej! Nawet moja nieudolność, nieporadność i wrodzone fajtłapstwo , które ujawnia się wybitnie podczas ćwiczenia zakrętów w lewo w chodzeniu przy nodze (tak to jest jak człowiek 1. nie ma kondycji, 2. ma postępującą niezborność ruchową, 3. karzą mu robić milion pięćset sto dziewięćset rzeczy na raz, 4. mimo ziliarda powtórek na sucho potknie się o kępkę trawy jak weźmie psa do ręki) nie zgasiła tego płomienia, tej kipiącej energii, tych oczu krzyczących "Mamunia, nie opierdzielaj się, dajemy dalej, jest zajeeebiiiścieee".

Szop po prostu tego potrzebowała. Nie ganiania z psami, nie leżenia na kanapie, nie wąchania trawek i kwiatków. Potrzebowała pracy. Współpracy. Chyba była nam potrzebna taka przerwa. Taka chwila nicnierobienia. By wrócić i pracować dalej. Na maksa!

Od dziś zaś, za dobrą radą :-), robię Szopowi mały odwyk sztuczkowy. Trochę zamiast nich, ale tak naprawdę na takich samych zasadach, rozpoczniemy wstępną pracę nad pewnymi elementami obedience i agility. Połączymy przyjemne z pożytecznym. Do m.in. wskakiwań na plecy i chodzenia na dwóch łapkach pewnie jeszcze wrócimy. Póki co daję Szopowi od nich mały urlop. Ulubione sztuczki Szopa będą pojawiały się jako część składowa nagrody za np. odwołanie na spacerze.

Poniżej więcej zdjęć autorstwa Zuzy :-) z tytułowego treningu:

Seminarium z Mią Skogster 14-15.03.2009

2009-04-21T20:57:00.006+02:00

Było to moje drugie seminarium tego typu i pierwsze z psem. I mimo że nic nowego w kwestii Szopa się nie dowiedziałam, o czym za chwilę, po namyśle - podobało mi się! Nawet bardzo!

Mia okazała się bardzo miłą, wesołą i charyzmatyczną osobą. W kilka chwil potrafiła zbudować swoistą więź z przewodnikiem i jego psem na placu. Nie odkryłam Ameryki na tym semi, ale świeże spojrzenie na problem kogoś z boku jest nieoceniony i bardzo potrzebny w pracy z psem.

Seminarium rozpoczęło się wykładem teoretycznym, na którym się nie zmieściłam. Liczę na nagranie, nie ukrywam, że jestem go ciekawa. Może to i lepiej, bo zabrałabym miejsce komuś kto byłby w stanie słuchać. Ja pierwszego dnia nie wiedziałam jak mam na imię. Tylko ludzie, którzy ze mną byli tego dnia przed wyjściem z Szopem na środek, wiedzieli w jakim jestem stanie. Potem poszło już z górki.

Na seminarium pojechałam z odwiecznym problemem - aportem. Szop nie chciał i nie chce aportować. Nie lubi, blokuje się, najlepiej zjadłaby wszystkie koziołki by nie mieć tego typu problemu. Smaczku problemowi dodaje totalny bark popędu łupu. Niektórzy wiedzą, jak długo już buduję podstawy, samo trzymanie koziołka. I jest lepiej. Szop już trzyma koziołek, słabo bo słabo, ale trzyma, chodzi z nim, przybiega na do mnie. Pierwszego dnia wiele czynników spowodowało, że wyglądało to wszystko jak wyglądało. Wywieźli Szopa daleko, po czym wyciągnęli w jakimś dziwnym miejscu, gdzie patrzyło na nią 80 par oczu, dwie osoby gadały ze mną, ja byłam kłębkiem zdenerwowania i stresu, a na domiar złego namawiali by zrobiła coś za czym wybitnie nie przepada - aportowała. Szop koziołek trzymał dzielnie w paszczy, gdy była taka potrzeba, jednak gdy poproszoną ją o przebiegnięcie z nim dużą odległość, Szop ją spokojnie przetruchtał, w sposób znany mi jako "jestem niewidzialna, nikt mnie nie zobaczy, gdy tak zrobię". Mia w kwestii Szopowego aportu powiedziała to co już wiemy i kazała ćwiczyć dokładnie tak jak już ćwiczymy, pokazać Szopowi, że na świecie nie ma nic fajniejszego niż ten drewniany koziołek. Oprócz jednego małego szczegółu. I to jest dowód na to, że rzeczy proste są najtrudniejsze. Za wzięcie koziołka dać ogromną nagrodę. Niby proste, niby oczywiste, a jednak. Zamiast dzielić obiad na 4-5 trzymań koziołka, dać cały obiad za jedno wzięcie koziołka!

Z pierwszego dnia miałam bardzo mieszane uczucia. Sukcesem naszego pierwszego dnia był fakt, że Szop nie poszła przywitać się z wszystkimi ludźmi podczas jej chwil wolnych, kiedy omawiane były kolejne aspekty naszego problemu. Kiedyś to byłoby nie do pomyślenia by tak spokojnie siedziała/leżała obok mnie, gdy wokół było tylu potencjalnych miziaczy i ofiar do wycałowania. Po drugie - mimo wszystko to o czym pisałam, wzięła koziołek do ryja i dzielnie trzymała. To że powoli biegła, że nie chciała podjąć z ziemi było wynikiem tego, że dopiero bardzo niedawno zaczęłyśmy to ćwiczyć poza czterema ścianami, baaardzo by mnie zaskoczyła, gdyby to zrobiła, jednak zaryzykowałam... Aczkolwiek samego podejmowania z ziemi robić nie powinnam na tym semi mimo wszystko.

Drugi dzień zaś sprawił, że do teraz chodzę dumna jak paw :D Dziecko zatrybiło po co przyjechało. Zaskoczyło, włączyło się. Zrobiłyśmy tylko dwa trzymania koziołka, za które dostała ogromny kawałek parówki, co tylko ją jeszcze bardziej zmotywowało. Z racji tego, że więcej aportu ćwiczyć z Szopem nie można, chciałam pokazać Mii nasze chodzenie przy nodze i przywołanie. I potem prawie płakałam ze szczęścia! Szop poszła jak burza. Nieważne, że nowe miejsce, nieważne że tyle ludzi, nieważne, że zmęczona. Zaprezentowała chodzenie przy nodze najlepiej jak umiała (oj mam nadzieję, że ktoś to nagrał), szybki zwrot przez lewe ramię i natychmiastowe wejście w kontakt. Następnie przywołanie. Szybkie zawarowanie, które jak mi doniesiono, spodobało się publiczności i przybiegnięcie do mnie w pełnym galopie. Rzeczy z pozoru proste i zwyczajne, są dla mnie tak ogromną radością, że słów mi brak. Kiedyś w każdym nowym miejscu samo chodzenie przy nodze musiałyśmy zaczynać uczyć od początku. Jeden kroczek, dwa kroczki itd. Tego drugiego dnia seminarium przeżyłam bardzo pozytywne zaskoczenie. Dziecko mi się odblokowało. Dało mi to wiarę, że z aportem też kiedyś nadejdzie podobna chwila!! Słowa Mii, że Szop bardzo ładnie wygląda w pracy, tylko ogromnie szkoda, że nie ma popędu łupu, były kropką nad i.

Na tym seminarium Mia miała ciężkie życie, jak napisała pewna mądra głowa na forum ;-) Z małymi wyjątkami musiała pracować z psami o baaardzo słabych lub średnich popędach. Przyznaję, że nie siedziałam wytrwale i nie oglądałam pracy z każdym psem. Prowadząca podkreślała, że najważniejsze jest motywowanie psa, timing, nagradzanie. Po każdej korekcie następowała natychmiastowa nagroda. Głównie pozytywy, gdy trzeba - korekta. Czyli sensownie, normalnie, bez skrajności w żadną ze stron, to co lubię :-)

I jeszcze parę fotek z seminarium i treningu po nim autorstwa Oli M. i Ali B. Dzięki!

Druga rocznica

2009-04-20T02:36:00.002+02:00

To był długi i bardzo ciekawy rok. Po kwietniowym seminarium z Edgarem Scherklem, na które pojechałam bez Szopa, wprowadziłam w nasze treningi trochę ordnungu ;-) Ordnung jest niezwykle ważny w trenowaniu sportów kynologicznych moim zdaniem. Od tamtej też pory wiele spraw konsultowałam z naszym ówczesnym wirtualnym senseiem :D Dłubałyśmy powolutku elementy obedience i psich sztuczek wszelakich. Naprawiałyśmy błędy i… popełniałyśmy nowe. Zaczęłyśmy też początki początków śladów sportowych. Aż do sierpnia. Do obozu w Horni Sucha, gdzie skonfrontowałyśmy nasze umiejętności z rzeczywistością. Obóz był swego rodzaju przełomem. Na wielu płaszczyznach. Pod czujnym okiem Asi zaczęłyśmy naprawę błędów jakich nie sposób było uniknąć podczas samodzielnych treningów. Ku mojemu zaskoczeniu nie było ich wiele. Niektóre ograniczały się do kosmetyki ;) Zaczęłyśmy naprawiać chodzenie przy nodze, kontynuować naukę aportu i rozpoczęłyśmy naukę porządnych zmian pozycji. Na obozie Szop „przewęszyła” swoją pierwszą w życiu prostą ścieżkę śladu!! I poznała coś całkowicie dla siebie nowego – konkurencję C IPO. Konkurencję, która pokazała mi Szopa, która nauczyła mnie o nim wiele, wiele więcej niż próbowałam sama przez miniony rok! Dzięki, której Szop nauczył się trochę pozytywnej samodzielności. Obóz był początkiem zmian w naszym życiu. Dwa tygodnie po obozie, zapakowane po dach samochodu, z „całym dorobkiem”, przejechałyśmy całą Polskę ku chwale edukacji. Edukacji psiej i ludziowej :D W Olsztynie, pod okiem saJo, naszego senseia, w klubie Dimico kształcimy się w kwestii psiowej. W obedience kontynuujemy pracę zaczętą na obozie i wprowadzamy dalsze modyfikacje. Gdy porównuję to co było rok temu, z tym co jest teraz, mam ochotę krzyczeć z radości!!! W kwestii tropienia przemy dzielnie do przodu. Tu Szop ma pole do popisu. Aktualnie pracujemy nad prawidłowym tempem na ścieżce. Sztuczkowanie lubimy, bardzo lubimy. Uczymy się wielu głupotek większych i mniejszych. Może niektóre uda nam się wykorzystać w „negrowym fryzby” :rotfl: Ale jest rzecz, którą z Szopem pokochałyśmy. Bezgranicznie, szaleńczo. Agility! Zarażone bakcylem uczymy się pilnie. Kombinujemy, próbujemy i dajemy z siebie wszystko. To coś dla nas całkowicie nowego a jakże fascynującego! To właśnie na agility, zaraz obok obedience, stawiamy najwięcej 8D

Ten drugi wspólny rok owocował w wspólne wyjazdy. Wspomniany już obóz, ostatni weekend w CSP, seminarium z Mią Skogster. Wierzę, że wyjazdów będzie coraz więcej, że zwiększymy ich liczbę o nasze uczestnictwo w zawodach.

Nadchodzący rok? Są plany. Ale pewna młoda i mądra osóbka powiedziała mi kiedyś, że plany mają to do siebie, że czasem nie wychodzą ;) Niemniej jednak chcemy zadebiutować na zawodach obedience i agility tego lata. Planujemy dalej ciężko pracować z uśmiechami na pyskach. Uporać się z problemami życia codziennego i przygotowywać się na przyjecie kolejnego koloru naszego Teamu ;)

Chcę podziękować:
saJo – za wszystko i wiele więcej!
Asi – za dobre rady, pogaduchy i możliwości!
Renacie – za wytrzymywanie z nami na treningach agility!
Zuzie – za piękne zdjęcia i wygłupy!
Medzi – za cierpliwość!
Ewie – za przegadane godziny, odpowiedzi na niekończące się pytania i zaufanie!
Joli – za wsparcie we wszystkim co robię!
Szopowi – za to, że była, jest i mam nadzieję będzie przez wiele długich lat!

Z tej okazji zapraszam do obejrzenia filmiku:
http://www.youtube.com/watch?v=mvLHvizzJw0

Trening obedience 31.03.2009

2009-04-18T19:11:00.011+02:00

Daaawno nas nie było...

W dzierganiowym świecie, jeżeli chodzi o robótki, to nadal cisza i zastój. Ot brak czasu. Zapału również.

W dzierganiowym świecie w kwestii psiej, również zastoje spowodowane brakiem czasu i wyskokami UWMowskimi :( Ale jak się nam uda dotrzeć na trening to staramy się dać z siebie wszystko, ile się da!

Jestem baaardzo zadowolona z Szopa! Bardzo ładnie łapie kontakt w chodzeniu przy nodze. Widać różnicę. To co wyprawiałyśmy na początku obozu rok temu a to co jest teraz - przepaść! Wskazówki i modyfikacje w naszej pracy wprowadzone przez Asię na obozie i kontynuowanie tej pracy z kolejnymi udoskonaleniami pod czujnym okiem saJo dały efekty! Dziewczyny dziękuję!!!

Bez solidnych podstaw nie można "iść dalej", a o tym szybko i łatwo można zapomnieć. Bo podstawy wydają się nudne, żmudne i nieciekawe, ale tylko dzięki nim można uzyskać pożądany efekt. To jak rozwiązywanie równań matematycznych. Nikt nie porywa się na rozwiązywanie rozbudowanych równań, bez znajomości zasady kolejności działań i umiejętności dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia, potęgowania, pierwiastkowania, etc. Potrafiąc rozwiązywać podstawowe działania, można zacząć rozwiązywać bardziej rozbudowane równania :-)

Nad zmianami pozycji wciąż pracujemy, by były one szybkie i jednocześnie dokładne! Jeśli będą szybkie i dokładne, to będę efektowne. Bardzo bym chciała by takie były, ale myślę, że Szop sobie z tym poradzi ;-)

W kwestii przywołania... Długo pracowałyśmy na długim przywołaniu, by wypracować w psie szybkość! By Szop biegła ile sił w łapach, przecież pańcia z nagrodą jest tak dalekooo. Teraz dodatkowo ćwiczymy przywołanie w wymaganej na zawodach odległości - 10 kroków (PT) - 25 kroków (obi 0). 10 kroków to baaardzo mało na rozpędzenie się psa wielkości Szopa. To bardzo krótki odcinek na wystartowanie, rozpędzenie się i zatrzymanie w idealnym siadzie przed przewodnikiem. Stąd ćwiczenia polegające na nauczeniu psa, by mimo krótkiego odcinka biegł szybko! Jakie? Przywołanie z krótkiej odległości, ale nie wymagamy wykończenia ćwiczenia (siad przed przewodnikiem) a przebiegnięcie między nogami. Nagrodę wyrzucamy w odpowiednim czasie między nogami, tak by pies dodatkowo przyspieszył goniąc i łapiąc ją!

Odłożenie. Regulaminowo 1min i 10 kroków. Szop waruje, a i owszem. Pracujemy nad tym, by cały czas odłożenia była na mnie skupiona.

Aport... O aporcie będzie osobny post. Szopowy aport bowiem tego wymaga :D Powiem krótko: tutaj również jestem dumna z mojej Gwiazdy! Poczyniła ogromne postępy, ale to dopiero początek w tej kwestii.

Wszystkie zdjęcia są autorstwa Zuzanny Bzdręgi, za które ogromnie jej dziękujemy i nieprzerwanie liczymy na więcej :)

Wiosennie

2009-02-25T23:00:00.002+01:00

Niestety tylko na parapecie, ale mam nadzieję, że już niedługo, już za chwilę wiosna pojawi się również za oknem! =)

Nie poddałam się. Po hiacyncie samobójcy postanowiłam przygarnąć kolejne hiacynty. Te póki co swój rozumek mają i pięknie kwitną na naszym parapecie =)

Różowy hiacynt okazał się niespodziankowy. Po pierwsze jest podwójny. Tak, z jednej cebuli wyrosły dwa badyli, które zakwitły! Po drugie, ma inny kształt płatków kwiatów. Filutowy jest okrąglejszy w płatkach ;-)

Żyję

2009-02-20T18:02:00.002+01:00

Jeszcze, ale żyję. I daję znak życia.

Na drutach walczę, zaczęłam zabawę z wrzecionem i mam za sobą początki przędzenia... Oj jeszcze duuużo pracy przede mną.

Wrzucam póki co to co ostatnio na warsztacie i co dłuuugo na warsztacie i czeka na swoją kolej.

Osinkowa tunika:

I detale

Przód do wysokości pachy zrobiony, zaczęł się robić jeden boczek i... Hibernuje...

Chusta dla Robala Medyńskiego. Zrobiona szybciuchem w ferie, czekała na zblokowanie. Aktualnie schnie, dorobię frędzle i gotowa całkowicie.

Kończę też czapkę do kompletu do chusty =)

Autumn Leaf również został zahibernowany... W ogóle jakaś taka hibernująca jestem. Wiosny mi trzeba!

Color Team

2009-02-14T16:04:00.005+01:00

Podczas odpoczywania i oficjalnego feriowego nicnierobienia powstało:

Zapraszamy do odwiedzania =)

Przerwa/urlop/ferie

2009-02-07T17:01:00.003+01:00

Od wszystkiego...

Jedyne co robię z Neg to ona biegnie za mną jadącą na rowerze (o ile akurat nie wpadłam w błoto po kolana i nie muszę wyciągać mojego rowerka z złowieszczo ciumkającego z każdym moim krokiem błota)... Aaa nie można zapomnieć o jednym (tak, dokładnie, JEDNYM) śladzie... Najpierw był śnieg, potem teren podmokły a obecnie odcisk mojej stopy (na naszym genialnym polu do układania śladów) mierzy jakieś 7-8cm głębokości... Liczę, że cały nadmiar wody na powierzchni w trybie ekspresowym zasili wody głębinowe!

Poza tym jest pięknie! Słonko dziś świeciło mi prosto w twarz, grzało, no cud, miód, malyna. Brodzenie w błocie po kolana z Szopem było przyjemne w tym słońcu =)

Na drutach obecnie czapeczka z 4 Mevsim OPUSu (tak, dokładnie tego samego, którego brakowało mi na chustę, jak dorwałam pasmanterię to zrobiłam za duży zapas i wystarczy na czapeczkę a i może rękawiczki) do kompletu do chusty. Wcześniej z drutów zeszła chusta z tym samym motywem, tylko z różowej flory KARTOPU. Boziu, miluni akryl. Naprawdę przyjemnie się z niego dziergało. Jednak, chusta wydaje mi się mała, tzn. mniejsza niż zakładałam. Poczekam aż właścicielka chusty ją zobaczy i albo dorobimy frędzelki, albo będziemy pruć i robić jeszcze raz.

Zakup flory był iście przypadkowy. Zaatakowałam z kumpelą pasmanterie w Olsztynie sztuk dwie w poszukiwania Eliana Klasik... Jak łatwo się domyślić, nie było. Ba, pytanie "A co to jest?" z miną pełną pogardy śniło mi się po nocy... Tak zareagowała pani w pierwszej zaatakowanej przez nas pasmanterii :( Za to w drugiej, mimo że Pani również nie znała Eliana, to zarzuciła nas Kotkami i Kocurkami. Ale Ola swym sokolim wzrokiem wypatrzyła coś pięknego w kolorze lekko przybrudzonego różu z perłowym połyskiem. A że od jakiegoś czasu przymierzałam się do zrobienia jej chusty, to tak sobie odbiłam brak Eliana :D oprócz tego mam w końcu porządne szpilki do blokowania (z kolorowymi główkami) i metr krawiecki (a właściwie półtora metra), bo mój zaginął w akcji... W domu w Siemianowicach go nie ma, w Olsztynie go nie mam, jak nic wyskoczył z samochodu w czasie postoju podczas naszej przeprowadzki. Skubany!

I żeby było ciekawiej... W Olsztynie czeka na mnie ogrom zaczętych robótek, full, wstyd po prostu... Autumn Leaf, szara tunika z Osinek, bezrękawnik z boucli, wymyślony przeze mnie brązowy nietoperz i szalik. W planach żakiet z DROPSa i sama nie pamiętam co jeszcze... A dziś znalazłam to:

Oj jak mnie się to spodobało! Wzorek doskonale mi znany, z zamkniętymi oczami można go dziergać (szalik z Gucia był tym wzorkiem wykonywany). Nie wspominam już o niedźwiedzich łapkach, które po mistrzowsku drutują Kath i Dagny...

Jeszcze przez jakiś czas pobyczę się na Ślunsku =) i wracam na Warmię. By z naładowanym akumulatorkami zmierzyć się z nowym semestrem, robótkami i treningami!!

P.S. Zaczyna mnie denerwować wygląd bloga. Muszę coś zmienić, ale bloggerowy html mnie przerósł. Jestem w trakcie robienia strony www i kiedy myślałam, że przy stronie blog to będzie pikuś, pomyliłam się... Mam wizję, ale póki co nie wiem jak ją wprowadzić w życie =(

Hiacynt samobójca

2009-01-27T14:08:00.007+01:00

Dziś pożegnał się z nami jeden z kolorowych upiększaczy naszego wiosennego parapetu... On od początku wydawał mi się kombinujący w złą stronę.

Początek był w porządku. Urosły duże zielone liście, zaczęły pojawiać się pąki kwiatów. Rósł, rósł aż nagle zauważyłam, że koleżka zaczyna się wyginać pod kątem 45 stopni od pionu... Za radą znajomych i doświadczonych ogrodników ^^ urządziłam mu kwiatkową siłownię. Obróciłam, by musiał odgiąć się powrotnie do pionu dążąc do słoneczka. I to chyba przeważyło szalą (pominę moje "ooo jednak jesteś biały, nie fioletowy/różowy/łososiowy... Trudno =)" ). Skubaniec wystrzelił w górę (tzn. w sumie w bok, tzn. urosło się mu^^), że zmusił mnie by go podpierać. Ale kwiatkowa siłownia zaczęła działać, zaczął wracać do pionu. Niestety... Był sprytniejszy ode mnie. Zaczął wracać szybciej do pionu niż myślałam. Podpórkę musiałam zmieniać częściej, czego nie byłam w stanie uczynić z powodu mojego bywania na jakże cudownym UWMie^^ Hiacynt miał za sobą 6 prób samobójczych. 7. w jego mniemaniu zakończyła się sukcesem. Skakał z parapetu i skakał aż wyskakał co chciał... Złamał się skubaniec =( Zdjęć nie będzie, byłyby drastyczne. A powiedzieć muszę, że mimo iż biały, to ładny skubaniec no... Żywot swój zakończył będąc o krok od powrotu do pionu... Moi znajomi sami niechcący uśmiercają kwiaty. Moje kwiaty wolą same skończyć swój żywot o.O

Nic tam ^^ Poczekamy aż zwiędnie, schowamy cebulkę i w przyszłym sezonie znowu się spotkamy ^^ Ciekawe co wtedy wymyśli ^^

Żonkile zacząły kwitnąć. Tulipany są jeszcze nieśmiałe =)

Autumn Leaf rożnie. Mam już 32 rzędy korpusu (robię na okrągło of kors). Póki co poszedł w kąt. jutro egzmain z zoologii, w czwartek zaliczenie zaległego kolokwium z botaniki i mam nadzieję, że ferie!

No i nie mogę pominąć, że mamy odwilż! A to znaczy powrót do treningów! ^^ Póki co nasze boisku, na którym trenujemy wyglądało trzy dni temu tak:

^^

Wiosennie (?)

2009-01-23T18:35:00.008+01:00

Aktualnie szaleję. Biofizycznie, botanicznie, ekonomicznie, zoologicznie i chemicznie... Powoli zaczynam mieć coraz bardziej dosyć... Trzeba zacisnąć zęby, wziąć się w garść i walczyć. Prawda?

Z tej okazji (między innymi) sprowadziłam sobie do domu wiosnę! Kiedy ją przyprowadziłam do domu, to mieszkała w cebulkach. Obecnie jest jej coraz więcej. Czekam aż się pokoloruje, tym bardziej że kolory wiosny mej będą niepsodziewankowe po części =)

Żonkile, których kolorów jako jedynych jestem pewna.

Tulpany, które z założenia mają być troszeczkę fikuśne, zobaczymy

I największa, jeżeli chodzi o kolor, zagadka - hiacynt

Nie mogę oczywiście zapomnieć o moim wiernym parapetowym towarzyszu, Beniaminie, który jest ze mną od pierwszego dnia wyprowadzki!

Fakt, że sprowadziłam do siebie kwiaty świadczy o tym, że się starzeję xD Zawsze stroniłam, tzn. zawsze były w domu, ale nigdy nie przykładałam do nich ręki, a teraz... Sama organizuję swoją prywatną "dżunglę" =D

W temacie robótkowym... Cisza. pochowałam wszystkie robótki by nie kusiły. Dziś będę pruła Autumn Leaf, bo źle policzyłam tu i tam... Na szczęście jest tego niewiele i nie jest AŻ tak żal. Jeżeli nie zasnę, to zacznę na nowo.

A w zeszłą niedzielę przedreptałam dzięki Szopowi parę ładnych kilometrów (20?) w towrzystwie naszych psich i ludzkich przyjaciół. O wyprwie napiszę, jest warta uwagi! Z tejże doszedł do mnie taki Szop

P.S. Nie mogę się doczekać uporania sesyjnego... DROPS opublikował wzór na MÓJ żakiet! Aż ręce mi się palą (póki co =) )

Moulin Rouge - tango

2009-01-13T13:50:00.006+01:00

Te, które można było zobaczyć w TV w nocy w Nowy Rok. Te, przez które spałam tylko 3 godziny w nocy, bo z rana wsiadałam w pociąg by dojechać do Olsztyna. Tango z tego filmu uwielbiam! Co ciekawe i co mnie ucieszyło, "Roxanne" śpiewa Polak! Dokładnie Jacek Koman z Bielska Białej. Nie dość, że Obi Wan (Ewan McGregor) zaskoczył mnie, że potrafi ładnie śpiewać, to jeszcze nasz rodak z TAKIM głosem!! Ach...

Oglądać, słuchać i się zachwycać =)

Autumn Leaf

2009-01-12T17:11:00.003+01:00

Rozkminiony schemat zobrazowany na udzierganiu. Z dedykacją dla anty-malgo :)

Teraz pozostaje mi wygranie walk ja kontra reszta zootechnicznego świata i... Pomierzę się gdzie trzeba, policzę, wyliczę, obmyślę i GO!

Dropsy

2009-01-11T23:22:00.003+01:00

I ja dorwałam się do "dropsów". I nie powiem, mam swoje typy. Problem w typach, że nie wiem czy mam czas by przerobić wcześniejsze typy, aby móc zacząć dziergolić te typy xD

Pierwszy moją (i nie tylko jak widziałam u innych ;-) ) uwagę zwrócił ten oto tworek:Nawet kolor mi podpasował :) I te szerokie rękawy, mmm...

Dwa modele, które jak widać są zrobione wg jednego pomysłu wzorniczego.

I jedno jest pewne: to pierwszy żakiet, który mam ochotę sobie zrobić! Podoba mi się wiele, ale ten jest pierwszym, którego chciałabym sobie wydziergać.

Teraz wracam do botaniki, biofizyki, ekonomii, niemieckiego, chemii i zoologii... A jutro, gdy może słoneczko zaświeci w me łokno, zrobię zdjęcie próbki którą wykonałam dzięki anty-malgo. Dziękuję kochana!!

Zimowo

2009-01-10T21:08:00.009+01:00

Liściasto...

2009-01-06T16:37:00.007+01:00

...można by rzecz jesiennie, gdyby zapomnieć o -20 stopniach za oknem xD Zaczynam męczyć liściasty sweterek. Z jesiennego melanżu. Czy ktoś na sali potrafi po francusku? xD

Zaczęła powolutku rozkminiać za pomocą słownika Aglai. Tylko że jakoś nie bardzo mi to wychodzi... Pomocy?

Pozwolę sobie wrzucić stronę schematu, którą otrzymałam od Fiubzdziu =* (dodaję link do fotki, bo na fotce guzik widać xD )

Wszystko pięknie ładnie, ale nie rozumiem tych punktów (ha, czyli prawie wszystkiego):

[v z dwójką u góry] = 2 m. dans 1 (tric. 1 fs le brin avant et sans laisser tomber la m. de l'aig. gauche: 1 fs le brin arriere) ceci a l'endr. au milieu de m. endr. et a l'env. au milieu de m. env.

[zaraz pod tą v z dwójką; nie wiem jak określić] = 2 m. ens. a l'env. sur l'endr. (czyżby dwa oczka przerobić razem ale na lewo?)

[i dwie pozycje niżej, taki sam znaczek ale pozioma kreska pod] = 2 m. ens. a l'env. sur l'endr

o.O

Próbuję walczyć jako tako, ale bez pomocy to ja tu zginę =(

Olsztyn śniegiem nas uwitał

2009-01-04T13:06:00.007+01:00

martita jak udziergam to się pochwalę, a jakże =) Póki co ta ja dziergam a i owszem, ale z seksuologii roślin na jutrzejsze kolokwium z botaniki =/ A sweterki w norweskie wzorki? =)

Fiubzdziu podoba mi się jak napisałaś o tym filutowym switrze ^^ A za wzór będę ogromnie wdzięczna =)

Brahdelt a więc do dzieła ^^

Dziś nawrzucam Neśkowych zdjęć i uciekam w botanikę... Nie napawa mnie to optymizmem...

2009-01-03T19:16:00.006+01:00

Dziś troszku robótkowo.

Szukałam czegoś dla Eliana, bom w nim zakochana i mimo że zamiar był całkowicie inny postawię chyba na to:
Teraz czeka mnie rozkminianie wzoru z francuskiego xD

Po raz kolejny wpadłam na to:
I od razu pomyślałam o Guciu OPUSa, ale wpadłam przypadkiem (tylko wirtualnie) na Tiftika i teraz nie wiem, z której lepiej... Bo że się twardo trzymać wzoru nie będę, to z góry wiadomo ^^

Cały czas szukałam jak spożytkować jesienną Tęczę. Chciałam golf, ale że nie wychodziło to sprułam. Wymyśliłam by zrobić z niej rękawiczki, szalik, czapkę itd. ale... jakoś tak wolałabym coś na korpusik i wynalazłam. Zawsze podobał mi się ten sweterek
ale melanż lewymi oczkami mi się nie podoba =( I tak przez przypadkiem znalazłam TO, a następnie w wykonaniu kolorystycznym baaardzo pasującym

Trochę tylko przeraża mnie fakt, że na drutach szara tunika od osinek, bezrękwanik z golfem z boucli i jeszcze tyle planów... Hmmm pominę fakt, że mam juz uaptrzone modele na lato ^^

No to GO!

2009-01-01T20:16:00.006+01:00

Szczęśliwego Nowego Roku!

Zdjęcia z wczorajszego spaceru :)

Miejsce spacerowe znamy z Szopem, od ok. roku omijamy je, ale wczoraj... Wczoraj się zakochałam w tym miejscu...

Chorobowe

2008-12-29T12:36:00.003+01:00

Pochorowałam się. Leżę i choruję, tym się głównie zajmuję. Szal skończony i czeka na zblokowanie. Mitenki czekają na powrót do Olsztyna, gdzie zostawiłam druty pończosznicze... Z jednej strony cieszę się na powrót do Olsztyna, z drugiej jednak...

Czym zajmują się moi sportowcy, gdy choruję? O proszę =)

I zorański Zoran =)

Świątecznie robótkowo

2008-12-25T12:17:00.005+01:00

Nareszcie.

Zdjęcia niestety nie zachwycają :( Cały czas ciemno...

Elianowe szaliki wykonane ściegiem dwukolorowym patentowym

(Zdjęcia wołają o pomstę do nieba, wiem...)

Za to Elian klasik jest dla mnie cudowny. Strasznie fajnie i przyjemnie mi się nim dziergało, mimo że ani forma skomplikowana i myslec nad nią nie trzeba. Na pewno wrócę do Eliana, ha mam już nawet pomysł na wykorzystanie fioletowego, którego to chcę sobie zamówię wkrótce (póki co zdrowy rozsądek hamuje mnie, wszak mam karton włóczek i zaczętych projektów...)

"Słynna" mevsimowa chusta. Jestem z niej zadowolona jak na pierwszą chustę. Pierwsze blokowanie nawet nawet, ale koniecznie muszę znaleźc styropian/materacyk i zakupi szpilki do blokowania :)

Zdjęcie nie nadaje się do pokazania niestety... Tylko klikaniem.

Robótka w toku, aktualnie na drutach, jedyna, która wzięłam z sobą na święta. Guciowy szal (+ w założeniu prawdopodobnie mitenki).

Bardzo sympatycznie się pracuje z Guciem :)

Mam nadzieję, że jak się ogarnę będę już systematyczniej i dokładniej pisac :) Póki co nadrabiam.

Wesołych!

2008-12-24T11:46:00.002+01:00

Podziękowania

2008-12-23T13:40:00.003+01:00

Nadrabiam zaległości, ale zacznę od rzeczy niesamowicie ważnej i miłej!

Herbatko uratowałaś święta! Może niechcący, może rozmyślnie, ale uratowałaś :) Dzięki Tobie i natychmiastowej reakcji ZYGZAKa właśnie kurczowo trzymam w łapkach dwa motki zaginionego akrylu. I tak bardzo się ciesze, że nie będę narzekała na listonosza, który to nie pofatygował się by zadzwonić do mnie, kiedy to cały dzień siedziałam w domu i czekałam na paczkę, tylko dyskretnie wsunął awizo i się ulotnił... DZIĘ KU JĘ!

Na Śląsk zawitałyśmy z Neg już tydzień temu, ale jakoś nie złożyło się bym miała więcej czasu na spokojne naskrobanie paru słów (a mam o czym opowiadać, mam). Was kochani czytuję, sprawdzam co dzień co u Was, mam nadzieję, że już teraz zaraz za chwilę na spokojnie zostawię w komentarzach swój ślad :) póki co, świąteczne szaleństwo trwa... A druty aż płoną, tak się spieszę z dzierganiem :D

POMOCY!!

2008-12-08T22:55:00.002+01:00

Drogie Craftki, proszę o pomoc! Zabrakło mi niecałe pół motka do ukończenia chusty (tej świątecznej dla Rodzicielki) :( Obiegłam dziś dwie pasmanterie olsztyńskie, sprawdziłam znane mi sklepy internetowe z włóczkami. I nic. Nie ma. Jak kamień w wodę...

Poszukuję 4 Mevsim OPUS kolor 336!!!

Jeśli któraś z Was widziała ją w swojej pasmanterii lub wie, gdzie może być, proszę o kontakt!

Jak ja podaruję chustę mojej Mamie? Na drutach? "Mamusiu, życie jest ciężkie, proszę, oto prezent, chusta, myk polega na tym, byś sama ją sobie dokończyła, szkopuł w tym, że włóczka zniknęła ze sklepów, buziak!" ??

:(

Świątecznie - przed

2008-12-06T20:19:00.002+01:00

Biegam jak opętana i obawiam się, że jeszcze trochę pobiegam... Jeśli chcę mieć (a baaardzo chcę) przerwę świąteczną od 16 grudnia (sasasa) muszę się teraz porządnie sprężyć i wziąć za siebie co równa się z zwiększoną ilością czasu przeznaczonego na książki i notatki, kosztem czasu blogowego. Stąd brak postów i komentarzy (ale zaglądam regularnie, odwiedzam :) ).

Chusta rośnie, ale obawiam się, że braknie mi włóczki (panik, panik). Szaliki póki co czekają na swoją kolej, czyli wg założeń jeden będzie w trybie pracy od poniedziałku, drugi siedem dni później najpóźniej :)

Z pozytywnych doniesień: Neg pracuje już na śladzie 300 kroków + dwa załamania! Dumna jestem ogromnie z mojego Szop'a! :)

A dziś mikołajki. Więc wesołego HOŁ HOŁ HOŁ :)

2008-12-02T12:40:00.004+01:00

Fiubzdziu sprowokowała mnie do zwierzeń. Oto 7 prawd (grzechów?) o mnie ;)

1. Gdy byłam mała bałam się lalek. Chrzestna na urodziny podarowała mi podobno najpiękniejszą lalę jaką znalazła, a ja? Ja krzyczałam ze strachu. Ba, darłam się w niebogłosy. Nie potrafiłam zasnąć przez parę kolejnych nocy... Cały czas miałam w głowie widok jej ruchomych powiek... Ciocia nie ma mi tego na szczęście za złe :)

2. Nie lubiłam lalek (patrz pkt.1), uwielbiałam za to samochodziki, ale największym hitem były... Młotek, gwoździe i własna deseczka ^^ Podczas przeprowadzki Tata coś majsterkował, a że mu cały czas podbierałam sprzęt, to mi podarował własny. Młotek dotrwał do dziś, deseczka najeżona gwoździami zaginęła w akcji.

3. Do końca pierwszego semestru klasy maturalnej byłam przekonana, że chcę studiować prawo (dziś tego sama nie rozumiem, przecież ja niecierpię historii!!), mimo zainteresowań czysto zoologicznych, stroniłam od weterynarii i kierunków pokrewnych... Do czasu pięciu miesięcy przed maturą xD Uświadomiłam sobie, że to ostatni dzwonek na zmiany i... z rozszerzonej historii i podstawowego WOSu "przekwalifikowałam się" na rozszerzoną biologię i matematykę.

4. Siedem lat trenowałam... piłkę ręczną xD Żeby było ciekawiej grałam "na kole", czyli jako ta, która najwięcej obrywa, bo przeciska się między obroną i ta, która ma największe możliwości by i ktoś mógł oberwać (żadne walki, co to to nie, zwykłe przepychanki itd., jak to w ręcznej). żeby było zabawniej...

5. ...byłam jedyną z drużyny, która nic sobie podczas meczu i treningu nie złamała/skręciła/urwała etc. Teraz się z tego mego szczęścia cieszę, ale wtedy to mi nawet wstyd było, że nic mi się nie robi, żadnych blizn powojennych ;)

6. Raz w życiu skręciłam sobie nadgarstek (i tak nic, tfu tfu tfu, niezapeszając). Podczas gry w siatkówkę. Żebyście mogły się pośmiać dodam, że wszystko przez moją lewą stopę xD Gdy gram w siatkówkę doprowadzam się często do stanu, że odbijam piłkę dosłownie każda częścią ciała jeśli sytuacja tego wymaga. No i wymagała. Kopnięcia. Pech chciał, że stałam zaraz pod siatką, piętą wplatałam się w ów siatkę (ależ ja kiedyś miałam wymach, aj) i z radosnym okrzykiem źle wylądowałam skręcając nadgarstek... Było, nie było - punkt zdobyty :)

7. Pięć lat śpiewałam w chórze kościelnym jako alt :) Naprawdę bardzo to lubiłam, przestałam z powodu wyjazdu (siłą rzeczy), do dziś jednak zdarza mi się podśpiewywać nasze ulubione numery ;)

Do wywewnętrznienia zapraszam:
Kasię
Fairy
Kath
Brahdelt
Asię

:)

Tricks

2008-12-01T20:12:00.002+01:00

Oglądałam dziś nasze archiwalne filmiki i przystanęłam jak nigdy przy tym (przemilczę niedopracowanie i masakryczne "siad na odległość" z wcześniejszym masakrycznym warowaniem w marszu...):

Filmik ma już ponad rok, ale postanowiłam wypisać wszystkie sztuczki jakich do tej pory nauczyłyśmy się z Neg. Później dodam do każdej z nich link z filmikiem :) Póki co materiałów filmowych brak...

Neg potrafi:

Przybijać piątki lewą i prawą łapą.
Przybijać dziesiątki.
Podawać łapy (prawa, lewa).
A kuku.
Skakać przez moja nogę.
Siup (wejście tyłem między moje nogi).
Cofać się.
Kręcić się wokół własnej osi w prawo i w lewo.
Pociąg.
Slalom między nogami do przodu.
Turlać się.
Up (który docelowo przekształcam w "Hände hoch!").
Chodzić na dwóch tylnych łapkach.
Stawać tylnymi łapkami na misce (faza wstępna ;)).
Stać na misce przednimi łapkami i chodzić tak dookoła niej.
Kłaniać się.

Póki co tyle, ale obawiam się, że lista się powiększy :D

Dziwadełko

2008-11-29T21:51:00.004+01:00

Trzeba przedstawić Dziwadełko :) Cały czas śmieję się, jak moja koleżanka odbierała paczkę z dziwadełkiem by je z paczki wyciągnąć i włożyć do urodzinowej torebki. Oczywiście nie odbierała paczki na poczcie sama no i nie mogły się dziewczyny powstrzymać by otworzyć paczkę już natychmiast na poczcie :) Otwierają a tam spoziera na nie moje ukochane Dziwadełko. Koleżanka wkłada łapkę do paczki w celu wyciągnięcia "drzazgi", ale druga łapie ją za rękę i mówi konspiracyjnym szeptem: "Lepiej nie, jeszcze sobie ludzie pomyślą, że zamówiłyśmy drewniany wibrator" :D :D :D

Tak więc, nie można nie-przedstawić Dziwadełka.

Dziwadełko vel. Drzazga zbudowane jest z drewnianego patyczka, na ów który nabito drewniany talerzyk. Talerzyk dzieli patyczek w stosunku 1:2. Z końca patyczka bliżej talerzyka wystaje haczyk (mwhahaha). Tak wygląda dziwadełko. A, jest strasznie gładkie i niehaczące (co bardzo ważne, bo gdyby było niegładkie i haczące to by się nie nadawało do tego do czego zostało wystrugane). Do czego zostało wystrugane? Pamiętacie ten post? I chyba wszystko jasne :) Żebym z neśkowych kłaków mogła sobie udziergać jakiegoś ocieplacza muszę neśkowe kłaki odpowiednio potraktować. W końcowej fazie traktowania potrzebne jest nasze wałkowane dziś Dziwadełko. Robi się nim o tak.

Kath Ja miałam od początku plan rozdzielenia świata psiowego i robótkowego i wymagało to właśnie dwóch kolumn (dzięki ogromne za linka!). Szybko nie szybko, co mi to blogger za błędy przed oczy podstawiał i co ja się na stresowałam, że się nie uda to moje. Ale się udało i teraz trzeba wykończyć co zaczęte :) Mam tylko jeden problem... Zdjęcie (banner) na stronie głównej nie chcę się ujawnić :(

Martita Nawet nie wiesz jak się cieszę, a jeszcze muszę trochę poczekać na pierwsze próby Dziwadełka :(

Nie byłabym sobą, gdybym nie namieszała w kolejności dziergania... Jako że do domu zawitała lidlowa włóczka, musiałam już teraz natychmiast zobaczyć jak się dzierga taką GRUBĄ włóczką na takich GRUBYCH drutach (bo to kolejny pierwszy raz tego miesiąca, nigdy nie bawiłam się takimi grubaskami :) ). Dzierga się super! Szybko i ładnie to dzierganie wygląda. Kończę właśnie czapę. Miał być beret, ale w trakcie doszłam do wniosku, że nie chcę beretu. Zrobiłam więc czapę na bazie tego beretu. Pozostały mi dwa rzędy, pochowanie nitek i czkeanie do 20 grudnia by zrobić czapie zdjęcia i móc się nią pochwalić. Strasznie mi się podoba :)

Prezentowo

2008-11-27T19:43:00.002+01:00

Uwaga! Chwalę się! Już parę dni temu doszła, ale nie mogłam się pochwalić od razu z powodu notorycznego braku czasu (chemia, chemia, wszyscy kochamy chemię), wyczekiwana urodzinowa paczka!!! Przyleciał do mnie dzielna z daleka i ucieszyła ogromnie. Zawartość została wyprzytulana, wygłaskana (heh gdybym mogła to bym chyba spała z nią jak z misiem przytulanką, ale Szop się burzyła, bo to ona wszak jest JEDYNĄ moją przytulanką i bynajmniej żadna drzazga nie będzie jej odbierała tegoż przywileju ;) ) i nacieszyć póki co oczu nie mogę. Ręce palą się do pracy, ale obiecalam sobie, że dopiero gdy skończę co na drutach i uporządkuję sprawy uczelniane. Oczywiście wątpię bym wytrzymała, ale założenie jest "szlachetne" :D.

Z tego miejsca raz jeszcze OGROMNIE DZIĘKUJĘ za prezencior!

A oto zawartość (zdjęcie pochodzi z akucji - czy a już wspominałam, że cierpię bez aparatu?!)

Moje dziwadełko :D

A dziś z okazji nadchodzących mikołajek (tak, wiem, winny się tłumaczy) zakupiłam lidlowy zestaw: kremową włóczkę (6 x 100g, 80% poliakryl, 20% wełna owcza, druty nr 8) z drutami nr 8 na żyłce. I z tego będzie (wcześniej już na blogu prezentowany) beret + dodatki! :D

Narzuć 294 oczka...

2008-11-22T21:57:00.003+01:00

... na drut okrągły nr 3.

Początek pierwszego własnego "pattern'a" już mam :D (Ostatnio coś często mam swoje pierwsze razy, hmmm można to podciągnąć pod listopadowe rzucanie schematów?).

Tak zaczęłam produkcję świątecznych upominków. Jedno jest pewne, do Elian klasik to ja będę często wracać. Spodobał mi się bardzo! Świetnie spisuje się na drutach nr 3 jak i na 4,5! W dwukolorowym patentowym (szalik czekolada+kawa z mlekiem) bardziej mi się podoba przerabiany 4,5, w próbach warkoczowych na 3 jak sugestia na banderoli przykazała :)

Chusta z 4 Mevsim Opus zaczyna wyglądać... Tzn. ciężko jej jest wyglądać, bo ma dopiero parę rzędów, ale za to ile oczek, niespełna trzysta. Póki co melanżowy ażur nie straszy, zobaczymy co będzie potem. Na pewno będzie ciepły, a na tym najbardziej mi zależało. Co do samej włóczki, jakoś tak nitki się mi rozłażą, odkręca się włóczka i mam trzy osobne nitki. Nie przeszkadza to strasznie w robótce, ale w chwilach nieuwagi i roztargnienia może spowodować wbicie się drutkiem między owe.

A Gucio... Gucio to taka cudowna mgiełka! I mimo że akurat kolor zupełnie nie mój, to z chęcią bym z tego różowego Gucia zrobiła coś dla siebie. Nigdy nie lubiłam różu, ale ostatnio jakoś się przekonuję :) Sugerują by przerabiać na drutach nr 1,5-2, ja przerabiam na 2,5. Jest cudna! Poszukuję jednak czegoś trochę grubszego, bo obawiam się, że przy większym projekcie zwariowałabym zaiwaniając na dwójkach :D Pomóżcie, coś bardzo podobnego do Gucia OPUS ale na grubsze druty (nie wiele, na 3-4,5 - na tych najbardziej lubię dziergać:) ).

Po świętach wracam z aparatem. Nie ma mocnych, potrzebny mi strasznie. Nie jest to wprawdzie żaden cud techniki, ale i robótki potrafi ładnie obfocić i film z treningu nie jest mu straszny. A bez tego mi źle :( Nawet bardzo.

Pierwszy raz

2008-11-20T12:05:00.005+01:00

Dokonałam swojego pierwszego w życiu zakupu włóczek w sklepie internetowym :D Pełna obaw, strachów i czarnych wizji... Ale udało się! Bezproblemowo!

Wczoraj przyszła paczuszka z motkami. Żeby było zabawnie, każdy w innym kolorze (no dobra, dwa się powtarzają). Mimo wszystko wolę kupować namacalnie włóczki, jestem wtedy pewna koloru, faktury, "drapieżności". Nie zmienia to faktu, że polubiłam takie internetowe włóczkowe zakupy. Są bardzo wygodne. Poza tym nie znalazłam jeszcze w Olsztynie włóczkowego sklepu (nie licząc okazjonalnych włóczek w Lidlu xD ), a od kiedy większość psich rzeczy zamawiam również drogą internetową, zrobiłam się straaasznie leniwa.

Teraz się pochwalę, w sumie żadnych rewelacji w mojej paczce nie ma, ot akryle, ale się chwale, bo to pierwsze doszednięte pocztą włóczki :D Zdjęcia pochodzą z Kolorowego Motka, z którego przyjechała do mnie paczuszka.

Na chustę grzejącą dla Mamy dwa motki 4 Mevsim OPUS:

Dla Taty i Brata na dwu kolorowe szaliki po motku ELIAN klasik.
Jeden szalik szaro-czarny:

Drugi szalik czekoladowo-kawowy z mlekiem :)

Jeszcze amarantowy ELIAN klasik i Gucio OPUS na upominki dla znajomych (przyznaję, nie wiem do końca jeszcze co, ale czy to jakiś problem? ;) )

Oprócz tego (ha, szał zakupów xD ) STOKROTKĘ Altin Basak w kolorze oliwkowym na serwetę, która będzie prezentem również, ale to już raczej na Wielkanoc

Żeby tego było mało, zaopatrzyłam się w druty pończosznicze. Ha, na dodatek potrafię się nimi posługiwać (Kyrelko dziękuję!!!). I oczekuję na jeszcze jedną paczkę. Urodzinową. Psiaki w najbliższej okolicy (i nie tylko) strzeżcie swojego podszerstka, paczka nadchodzi! Ale o tym później ;)

W tej chwili chcę WSZYSTKIM serdecznie podziękować za życzenia! To strasznie miłe, jest mi bardzo miło, mile ciepło na sercu i ogromnie z całego serca DZIĘKUJĘ!

"Dwójka z przodu to nie przelewki" :D

2008-11-18T17:30:00.003+01:00

Tak moi kochani, dopadła mnie dwójka z przodu. Wczoraj mnie dopadła. Już nie powiem o sobie nastolatka. Nadszedł czas "gorącej dwudziestki" (do odwołania) :D

Z tej okazji zamówiłam sobie... WŁÓCZKĘ! Na prezenty świąteczne wprawdzie, ale zawsze to nowa włóczka w łapkach. Ręce się palą do dziergania, dłubię dla siebie w wolnym czasie pomalutku tunikę, ale ja mam parcie na dłubanie prezenciorów!

Parcie na dłubanie jest, a czasu jakby nie było... Gonią nas na UWMie jak stadko jakieś, poganiają, głowy nam parują już od wbijanej wiedzy, a oni jeszcze i jeszcze.

Nawiązując do stadka i urodzin jeszcze na chwilę... Kumpel życzył mi jak najwięcej zwierzątek :D Skonkretyzowałam się do trzech psów i stadka merynosów. Po namyśle dodałabym jeszcze kozę i kota :D

Dziś nareszcie odzyskałam internet. Bo od października to miałam tylko taki, który przywiał mi wiatr... Raz wi-fi łapało, a raz nie miało co łapać :( Dziś odzyskałam ukochany kabelek!

Strasznie chaotycznie, wybaczcie.

Mia Skogster seminarium

2008-11-15T19:10:00.004+01:00

Zgłosiłyśmy się z Negrą na seminarium z posłuszeństwa sportowego z fińską zawodniczką Mią Skogster. Seminarium odbędzie się 14-15 marca 2009r. Mia zdobyła najwyższą ilość punktów w konkurencji B (100pkt!) na MS IPO OB. (Mistrzostwa Świata IPO Owczarków Belgijskich)
Jak sama o sobie mówi posłuszeństwo jest jej pasją i chce osiągnąć w nim perfekcję. Na stronie umieściła swoje osiągnięcia i tytuły jakie zdobyła z swoim psem Helge (Mecberger Chortoryiski),

między innymi IPO Finnish Champion (A99 B99 C97 total 295p.), 3rd in FCI IPO World Championships (A99 B97 C96 total 292 p.) Team Finland is vice World Champion i placed 3rd in FMBB IPO World Championships (A94 B100 C96 total 290p.) Team Finland is World Champion.

TUTAJ można zobaczyć konkurencję B z Mistrzostw Świata IPO Owczarków Belgijskich 2008 w wykonaniu Mii i Helge za 100pkt!!!

Spinning dog fiber

2008-11-10T17:50:00.010+01:00

Natchnęło mnie! To jest myśl. To genialne. Wszak psi podszerstek jest taki ciepły. Jest wspaniałą izolacją. Już wcześniej chodziło mi to po głowie, teraz maszeruje mi to, tupie obcasami, upomina się!

"Kłaczków" Ci u nas dostatek, wprawdzie psy wyczesane, ale jeszcze nie wszystko z nich na zimę wyszło. Parę ocieplaczy znalezionych na Ravelry:

Rękawiczki z sierści samoyeda

Szal z sierści Catahoula blue merle ("rasa" z USA)

Ciepłe skarpetki

Skarpetki z farbowanej sierści samoyeda

Ach...

Teraz tylko skombinować urządzenie, którego nie potrafię znaleźć na żadnej polskiej stronie i w żadnym polskim sklepie internetowym, jak również na allegro. Zostało sprowadzenie zza granicy, albo... skonstruowanie samodzielne :D

"Nie ogarniam"

2008-11-09T16:13:00.015+01:00

Jak strasznie brakuje mi aparatu :( Został w domu rodzinnym. Jak przyjadę na święta, jak się na niego rzucę, jak zacznę pstrykać, to... Oj żeby to przeżył.

Zrobiłam swoje pierwsze w życiu mitenki! Wg własnego pomysłu :) Ich zadaniem jest nie pozwolić dłoniom i rękom zamarznąć na wykładach, a salę wykładową mamy zimną...

Jesienny melanż wylądował w koszyku... Hibernuje... Który to już raz? Za to ruszam z zimowo-prezentowymi robótkami. Już wszystko poukładane, już zaplanowane, już pozaznaczane, już powybierane i już mnie rączki świerzbią! Zrezygnowałam z rudej Oliwii, na rzecz beżowo-brązowego melanżu. Pomysł na chustę jest również, kombinowałam, kombinowałam i wykombinowałam.

Przerzucam wzory beretów, również na prezent. Amarantowy zestaw, beret + mitenki z klapką. Beret w sumie już upatrzony, teraz wymyślić mitenki i do drutów!

Wymyśliłam też sobie szalik. A raczej nie sobie a bratu, na święta. Chcę zrobić go dwukolorowym wzorem patentowym. Na razie założenie, nigdy nie robiłam nic dwukolorowym wzorem patentowym, ale...

Nigdy nie robiłam nic jakimkolwiek wzorem patentowym. Do czasu. Wpadła mi w oczy śliczna tunika.

Przód jest na drutach, czeka teraz na pozostałe elementy, które od wysokości pachy planuję połączyć i dalej już robić razem na okrągło. Nie wiem czy tak się uda, ale trzeba próbować. Boki tuniki wykonywane mają być siatkowym wzorem patentowym. Oj długo dumała, dużo prułam i jeszcze więcej kombinowała, ale dzięki Craftladies udało się. Dzięki dziewczyny!

Nareszcie dorwałam się do Ravelry!!! Oj jak się cieszę. Ale mam i oczopląs :) Tyle pięknych rzeczy, tyle uzdolnionych osób, tyle cud, cudeniek, cudenieczek, a wszystko to dzieła sztuki! Dzieła sztuki prawdziwych artystek!!! Prawdziwa klęska urodzaju.

Znalazłam zarówno na Ravelery jak i u Osinek tyle fantastycznych rzeczy, że... że... zwariować można :)

A co w psim świecie? W psim świecie spokojnie. Nie całkowicie spokojnie, tylko spokojniej niż zawsze. Aktualnie trwają u nas dwa tygodnie przeznaczone wyłącznie na trening kondycyjny. Żeby nie było wyłącznie kondycyjnie, uczymy się paru sztuczek. Aktualnie na tapecie "ukłon" i udoskonalanie "up". Od 17 listopada wracają treningi sportowego posłuszeństwa, tropienia i agility. Póki co wyłącznie kondycyjnie. Co można troszeczkę podciągnąć pod próby sił w canicrossie, który traktuję jako wstęp do bikejoringu. Super sposób na trening kondycyjny. Tylko najpierw muszę znaleźć własną kondycję :)

Doszły do mnie zdjęcia portretowe z ostatniego treningu agility. Jedno zawisło już na stronie głównej, a to mnie zauroczyło

Miłe niekoniecznie złego początki :)

2008-10-06T15:07:00.006+02:00

Ściągnięto mnie "brutalnie" na ziemię. Skończyło się beztroskie życie spędzone wyłącznie na treningach z Neg i robótkach. Z robótkami ledwo zaczęłam się rozgrzewać...

Do głowy wpadają co chwilę nowe pomysły. Jednym z nich są śliwkowe mitenki :) Włóczki śliwkowej niewiele, zastanawiam się, czy zostanie mi jej jeszcze na coś na głowę, choćby opaskę, byłoby miło. Miło również było zobaczyć model mitenek z Vogue Knitting, nad którym dumałam, u Kyrelki :) Cały czas myślę, kombinuję, aż pewnie zaskoczy mnie latooo...

W między czasie wymyśliłam sobie "cud, miód i orzeszki" sweterek. Śliczny, delikatny, leciutki, w odcieniu ciepłego brązu, z kimonowymi krótkimi rękawkami, z wysokim ściągaczem i ażurową górą. Zainspirował mnie sweterek w "Świecie kobiety". Wszystko było ok, ściągacz - żaden problem, ażur - się wybierze (yhym, do teraz wymyślam, oglądam, przeglądam, kombinuję, drutuję i próję próbki), ale za nic w świecie nie pasowały mi w tym sweterku szwy. Paskudne, okropne w tym wypadku SZWY. Więc dodatkowo wymyśliłam sobie, żeby zrobić sweterek bezszwowo, na okrągło... I w tym miejscu chciałabym podziękować Kyrelce, za obszerne maile, linki pomocnicze i cierpliwość w tłumaczeniu "jak się to robi" :) Dziękuję! Pierwszą próbę dzierganiową mam za sobą, teraz tylko wybrać wzór ażuru i z górki :)

Zastanawiam się również jak spożytkować motki melanżu w kolorach jesieni... Miał być golf, ale... Może by tak mitenko-rękawiczki (mitenki z "klapką" na paluchy, nie mam zielonego pojęcia jak to się fachowo nazywa)? Do tego "coś" na głowę i szalik. Tylko chyba mi jeszcze sporo zostanie... Może wystarczy na golf? Myślę (ostatnio chyba za dużo myślę, a za mało robię...).

Nadal szukam wzoru na bezrękawnik z golfem dla boucli. Jak również wzoru na długaśny sweter, ale bez golfu tym razem :) Z jakimś/jakimiś warkoczami może? Włóczka jest takim delikatnym szarym melanżem, trochę jakby moherowa, ale nie do końca. Ciężko mi ją określić... Wyskubana z walizki z włóczkami Mamy, więc etykietek brak. Z bardzo podobnej, ale w kolorze brudnego różu, również wydłubanej z walizki, wymyśliłam sobie, by zrobić chustę. Ażurową, ładną chustą. Najlepiej taką, wzór mile widziany :)

Nie wspomnę już o dumaniu nad chusta dla Mamy z rudej Oliwii... Pomysłu za bardzo nie mam i nadal zastanawiam się, czy jest sens ażurowej chusty z takiej włóczki, czy ona mimo ażuru będzie ciepła?

Biorąc pod uwagę wszystko co napisane powyżej dołączam się do akcji Brahdelt, a mianowicie
Może się wreszcie ogarnę...

Z Neg pomalutku idziemy do przodu.

Nasze treningi agility sprawiają nam ogromną radość! Mnie na pewno, Szop również wygląda na zadowolonego zarówno w trakcie

(tutaj dwuznaczna mina, ale serio, to grymas skupienia xD )

... jak i po, kiedy to wracamy do domu i układamy się do drzemki, na zasłużony odpoczynek.

Treningi obedience napawają mnie moją prywatną dumą. Pomalutku, malutkimi kroczkami poprawiamy aport... Wprawdzie samo prawidłowe trzymanie drewnianego koziołka, bo Szop jakoś z góry założył, że to na pewno nie jest fajne, ale widzę ogromną różnicę z tym co było na początku. Grunt to motywacja, a jeśli Szopika motywują drobiowe serduszka bądź drobiowe żołądki, to jest to motywacja, oj jest :D

Przyspieszyłyśmy się, a raczej Szopik się przyspieszył, w przywołaniu na "do mnie" z warowania.

Nadal pracujemy nad chodzeniem przy nodze na kontakcie, konkretnie nad pierwszym krokiem, który to u nas troszkę kulał, a jak pierwszy krok kulał, to i reszta się sypała i robił się, krótko mówiąc, bajzel. Teraz pomału, pomału robi się ładny porządek.

Oprócz tych powyższych wspaniałych sposobów na spędzanie wolnego czasu doszedł jeszcze jeden, za to porządnie rozbudowany... Nazywa się UWM i zawiera w sobie takie przyjemności jak zoologia, botanika, jak również takie cudowności jak genetyka, chemia i biofizyka (!) po pierwszych dwóch dniach jest fajnie xD Ale rozumiem, że wszystko nadal przede mną, bo słyszę tylko "do czasu kochana, do czasu" ;)

A czas płynie...

2008-09-25T13:28:00.005+02:00

... raz szybciej, raz wolniej. Wiele się zmieniło, między innymi miejsce zamieszkania. Z Śląska uciekłyśmy z Neg na Warmię. Po ponad tygodniu przebywania tutaj, póki co chwalimy sobie. Wprawdzie pierwszy dzień okazał się dniem, kiedy to "Słońce zapomina o planecie Ziemia", czyli nagłe i znaczne ochłodzenia, ale nie ma tego złego. Od pierwszego dnia nie narzekamy na nudę. Wreszcie rozpoczęłyśmy treningi agility pod czujnym okiem saJo w klubie Dimico, jednocześnie kontynuujemy pracę nad sportowym posłuszeństwem i sportowym tropieniem, w którym to rozkochuję się bez pamięci :)

Na dwa tygodnie przed przeprowadzką spakowałyśmy plecaczki i torby i ruszyłyśmy na południe, do Czech, a konkretniej do Horní Suchá, gdzie od 22. do 31. sierpnia w ichniejszym ZKO pod okiem specjalistów szkoliłyśmy się. Jako że był to obóz IPO, a konkurencja C (obrona) jest nam całkowicie z praktycznego punktu widzenia obca, nie obyło się bez śmiesznych sytuacji. Neg została okrzyknięta Szopem :) Absolutnie nie zamierzamy startować w zawodach IPO, konkurencja C to dla nas za dużo, Neg nie ma odpowiednich popędów, więc na obozie pozoranci musieli przed nią "tańczyc, śpiewac, recytować". Dzięki temu, Szopik, poczyniła ogromne postępy! Na początku w ogóle nie interesowała się szmatką, a na koniec bawiła się już z pozorantami klinem! Rozkręciła się dziewczyna.

Jak wytłumaczył nam Vladislav, problemem Negry był brak znajomości reguł "tej gry". Gdy pomalutku pojmowała o co w tym wszystkim chodzi, pojawił się malutki problemik: z jednym, znanym pozorantem pracuje bez problemu, natomiast z nowym, zabawa musiała się zaczyna od początku, czyli od ponownego wytłumaczenia reguł... Dzięki cierpliwości obu panów Szopik rozkręcił się na miarę swoich możliwości :) Trenowanie tej konkurencji było świetną zabawą, urozmaiceniem i podbudowaniem negrowatej pewności siebie.

Kontynuacją pracy na obozie był nasz wyjazd na CSP (Centrum Szkolenia Psów) w ubiegły weekend. I na tym wyjeździe Neg baaardzo mile mnie zaskoczyła. Bez problemu przeciągała się szmatkami i klinem z nowo poznanymi pozorantami :) A ku mojej radości podczas jednego wejścia "zawisła na rękawie" :))) Jednak były i takie chwile, kiedy to konie i krowy na pobliskich pastwiskach stawały się bardziej ciekawe, ba, cały świat znikał, liczyły się tylko one... Nie licząc jednak tych paru krótkich momentów ;) jestem z Neg baaardzo dumna!

W kwestii robótkowej... Przed samą przeprowadzką powstały trzy moherowe owieczki. Dwie białe i jedna czarna. Niestety zdjęć nie zdążyłam im zrobić :(

Na drutach aktualnie są próbki. Mam na oku parę rzeczy do wydziergania, póki co swetry. Jeden z Phildara póki co odstawię, bo jest to model wybitnie na cieplejsze dni, a straszą mnie, że w Olsztynie srogie zimy... Więc na taśmę wchodzą golfy. Przeróżne. Mam nadzieję, że tym razem nie skończą pruciem jak poprzednie, w których zawsze coś mi nie pasowało... A wychodziło to coś zawsze podczas zszywania, albo zaraz po :(

Jestem w posiadaniu resztek włóczek, niestety bez etykietek... Jest trochę pięknej śliwkowej, z której chciałabym zrobić rękawiczki, coś na głowę i z reszty szalik (jeżeli wystarczy). Jak się łatwo domyśleć przeszukuję teraz się w poszukiwaniu ciekawych wzorów na powyższe. Sprułam też, jakiś czas temu, sweterek z boucli i teraz nie mam pojęcia co z niej zrobić... Bezrękawnik?

Jest też praca z wykrzyknikami! Chusta/szal/coś a'la poncho dla Mamy z rudej Oliwii... I tak się zastanawiam czy jest sens robienia ażurowej chusty z Oliwii (jej zadaniem miałoby byc grzanie i ładne wyglądanie :) ), a jak szal to ażurowy czy raczej warkoczowy? Hmmm...?

No to hop!

2008-07-20T14:13:00.005+02:00

Początek wymaga przedstawienia się. Pozwolę sobie przedstawić kogoś, kto z całą pewnością będzie "często gęsto" towarzyszyć zarówno wpisom jak i procesom twórczym. Jako, że można pisać i pisać, a nie do końca wszystko przedstawić tak jakby się chciało by zostało odebrane, pozwolę sobie zamieścić (wprawdzie lekko archiwalny, bo z kwietnia) zbitek ujęć.

Pomalutku zaznajamiam się z panelem użytkownika i mam nadzieję, że już nie długo, już za chwilę ten kawałek nieskończonej przestrzeni, będzie taki bardziej mój, taki "mojszy" ;)

Witam serdecznie i proszę, rozgośćcie się!